تبلیغات
چرا شیعه ؟ چرا سنی ؟ - مطالب صحابه در بوته آزمایش

چرا شیعه ؟ چرا سنی ؟

دفاع از مكتب حقه اهل البیت و رسوایی فرق ضاله

نیم نگاهی به بخاری و مسلم (تغییر در دین)

تغییر در نماز

بدعت تمام خواندن نماز در سفر

عثمان اولین کسی است که نماز ها را در سفر تمام خوانده است

1034 - حدثنا قتیبة قال حدثنا عبد الواحد عن الأعمش قال حدثنا إبراهیم قال سمعت عبد الرحمن بن یزیید یقول: صلى بنا عثمان بن عفان رضی الله عنه بمنى أربع ركعات فقیل لعبد الله بن مسعود رضی الله عنه فاسترجع ثم قال صلیت مع رسول الله النبی صلى الله علیه و سلم بمنى ركعتین وصلیت مع أبی بكر رضی الله عنه بمنى ركعتین وصلیت مع عمر بن الظاب رضی الله عنه بمنى ركعتین فلیت حظی من أربع ركعات متقبلتان

 [ 1574 ]

 [ ش أخرجه مسلم فی صلاة المسافرین وقصرها باب قصر الصلاة بمنى رقم 695

 ( فاسترجع ) قال إنا لله وإنا إلیه راجعون أی كره ما فعل عثمان رضی الله عنه لمخالفته الأفضل . ( حظی ) نصیبی ]

 

1572 - حدثنا إبراهیم بن المنذر حدثنا ابن وهب أخبرنی یونس عن ابن شهاب قال أخبرنی عبید الله بن عبد الله بن عمر عن أبیه قال

 : صلى رسول الله صلى الله علیه و سلم بمنى ركعتین وأبو بكر وعمر وعثمان صدرا من خلافته

 [ ر 1032 ]

خطبه نماز عید قبل از نماز

913 - حدثنا سعید بن أبی مریم قال حدثنا محمد بن جعفر قال أخبرنی زید عن عیاض بن عبد الله بن أبی سرح عن أبی سعید الخدری قال

 : كان رسول الله صلى الله علیه و سلم یخرج یوم الفطر والأضحى إلى المصلى فأول شییء یبدأ به الصلاة ثم ینصرف فیقوم مقابل الناس والناس جلوس على صفوفهم فیعظهم ویوصیهم ویأمرهم فإن كان یرید أن یقطع بعثا قطعه أو یأمر بشیء أمر به ثم ینصرف

 قال أبو سعید فلم یزال الناس على ذلك حتى خرجت مع مروان وهو أمیر المدینة فی أضحى أو الفطر فلما أتینا المصلى إذا منبر بناه كثیر بن الصلت فإذا مروان یرید أن یرقیه فبل أن یصلی فجبذت بثوبه فجبذنی فارتفع فخطب قبل الصلاة فقلت له غیرتم والله فقال أبا سعید قد ذهب ما تعلم فقلت ما أعلم والله خیر مما لا أعلم فقال إن الناس لم یكونوا یجلسون لنا بعد الصلاة فجعلتها قبل الصلاة

 [ ر 298 ]

 [ ش أخرجه مسلم فی أوائل كتاب صلاة العیدین رقم 889

 ( أن یقطع بعثا ) أن یفرد جماعة یبعثهم إلى الغزو . ( ینصرف ) إلى المدینة . ( مروان ) بن الحكم. (یرتقیه) یصعد علیه. ( فجبذت ) شددت . (غیرتم) أی السنة فی تقدیم الصلاة على الخطبة یوم العید]


نابودی تمام احکام ومسائل دینی زمان پیامبر

6 - باب تضییع الصلاة عن وقتها

506 - حدثنا موسى بن إسماعیل قال حدثنا مهدی عن غیلان عن أنس قال: ما أعرف شیئا مما كان على عهد النبی صلى الله علیه و سلم . قیل الصلاة ؟ قال ألیس ضعیتم ما ضعیتم فیها

 [ ش ( ما أعرف شیئا ) لا أرى شیئا أعرفه مما كنت أراه . ( ما ضعیتم ) أی أضعتم منها الكثیر بتأخیرها عن وقتها المستحب ]

507 - حدثنا عمرو بن زرارة قال أخبرنا عبد الواحد بن واصل أبو عبیدة الحداد عن عثمان بن أبی رواد أخی عبد العزیز قال سمعت الزهری یقول: دخلت على أنس بن مالك بدمشق وهو یبكی فقلت ما یبكیك ؟ فقال لا أعرف شیئا مما أدركت إلا هذه الصلاة وهذه الصلاة قد ضعیت

 وقال بكر حدثنا محمد بن بكر البرستانی أخبرنا عثمان بن أبی رواد نحوه

 

فقهاء درباری

زهری به خلفاء بنی امیه خدمت کرده است و فقیه شش خلیفه بود ابوهریره نیز به معاویه خدمت کرد.

در زمان منصور مالک بن انس بود در زمان هارون الرشید کرسی قضاوت و تدریس جدا شد دو شاگرد اصلی ابوحنیفه این دو کرسی را بعهده گرفتند

ابویوسف قاضی القضاة شد و محمد بن حسن شیبانی فقیه و مدرس شد.

622 - حدثنا عمر بن حفص قال حدثنا أبی قال حدثنا الأعمش قال سمعت سالما قال سمعت أم الدرداء تقول

 : دخل علی أبو الدرداء وهو مغضب فقلت ما أغضبك ؟ فقال والله ما أعرف من أمة محمد صلى الله علیه و سلم شیئا إلا أنهم یصلون جمیعا

 [ ش ( ما أعرف ) لا أعرف شیئا من الشریعة لم یتغیر عما كان علیه . ( یصلون جمیعا ) مجتمعین ]

 

3937 - حدثنی أحمد بن إشكاب حدثنا محمد بن فضیل عن العلاء بن المسیب عن أبیه قال

 : لقیت البراء بن عازب رضی الله عنهما فقلت طوبى لك صحبت النبی صلى الله علیه و سلم وبایعته تحت الشجرة فقال یا ابن أخی إنك لا تدری ما أحدثنا بعده

 [ ش ( طوبى لك ) لك طیب العیش مثل هنیئا لك . ( ما أحدثنا ) ما جرى من الفتن . ( بعده ) أی بعد النبی صلى الله علیه و سلم ]

 

6526 - حدثنا یحیى بن بكیر حدثنا اللیث عن عقیل عن ابن شهاب أخبرنی عبید الله بن عبد الله بن عتبة أن أبا هریرة قال

 : لما توفی النبی صلى الله علیه و سلم واستخلف أبو بكر وكفر من كفر من العرب قال عمر یا أبا بكر كیف تقاتل الناس وقد قال رسول الله صلى الله علیه و سلم ( أمرت أن أقاتل الناس حتى یقولوا لا إله إلا الله فمن قال لا إله إلا الله عصم منی ماله ونفسه إلا بحقه وحسابه على الله ) . قال أبو بكر والله لأقاتلن من فرق بین الصلاة والزكاة فإن الزكاة حق المال والله لو منعونی عناقا كانوا یؤدونها إلى رسول الله صلى الله علیه و سلم لقاتلتهم على منعها . قال عمر فوالله ما هو إلا أن رأیت أن قد شرح الله صدر أبی بكر للقتال فعرفت أنه الحق

 [ ر 1335 ]

1335 - حدثنا أبو الیمان الحكم بن نافع أخبرنا شعیب بن أبی حمزة عن الزهری حدثنا عبید الله بن عبد الله بن عتبة بن مسعود أن أبا هریرة رضی الله عنه قال

 : لما توفی رسول الله صلى الله علیه و سلم وكان أبو بكر رضی الله عنه وكفر من كفر من العرب فقال عمر رضی الله عنه كیف تقاتل الناس ؟ وقد قال رسول الله صلى الله علیه و سلم ( أمرت أن أقاتل الناس حتى یقولوا لا إله إلا الله فمن قالها فقد عصم منی ماله ونفسه إلا بحقه وحسابه على الله ) . فقال والله لأقاتلن من فرق بین الصلاة والزكاة فإن الزكاة حق المال والله لو منعونی عناقا كانوا یؤدونها إلى رسول الله صلى الله علیه و سلم لقاتلتهم على منعها . قال عمر رضی الله عنه فوالله ما هو إلا أن قد شرح الله صدر أبی بكر رضی الله عنه فعرفت أنه الحق

 [ 1388 ، 2786 ، 6526 ، 6855 ]

 [ ش أخرجه مسلم فی الإیمان باب الأمر بقتال الناس حتى یقولوا لا إله إلا الله . . رقم 20

 ( عناقا ) الأنثى من ولد المعز التی لم تبلغ سنة . ( شرح الله صدر أبی بكر ) لقتالهم . ( فعرفت أنه الحق ) بما ظهر من الدلیل الذی أقامه أبو بكر رضی الله عنه ]

 

28 - باب قول الله تعالى { وأمرهم شورى بینهم } / الشورى 38 / . { وشاورهم فی الأمر } / آل عمران 159 / . وأن المشاورة قبل العزم والتبین لقوله { فإذا عزمت فتوكل على الله } . / آل عمران 159 / . فإذا عزم الرسول صلى الله علیه و سلم لم یكن لبشر التقدم على الله ورسوله وشاور النبی صلى الله علیه و سلم أصحابه یوم أحد فی المقام والخروج فرأوا له الخروج فلما لبس لأمته وعزم قالوا أقم فلم یمل إلیهم بعد العزم وقال ( لا ینبغی لنبی یلبس لأمته فیضعها حتى یحكم الله )

 وشاور علیا وأسامة فیما رمى به أهل الإفك عائشة فسمع منهما حتى نزل القرآن فجلد الرامین ولم یلتفت إلى تنازعهم ولكن حكم بما أمره الله

 [ ر 6935 ]

 وكانت الأئمة بعد النبی صلى الله علیه و سلم یستشیرون الأمناء من أهل العلم فی الأمور المباحة لیأخذوا بأسهلها فإذا وضح الكتاب أو السنة لم یتعدوه إلى غیره اقتداء بالنبی صلى الله علیه و سلم

 ورأى أبو بكر قتال من منع الزكاة فقال عمر كیف تقاتل الناس وقد قال رسول الله صلى الله علیه و سلم ( أمرت أن أقاتل الناس حتى یقولوا لا إله إلا الله فإذا قالوا لا إله إلا الله عصموا منی دماءهم وأموالهم إلا بحقها وحسابهم على الله ) . فقال أبو بكر والله لأقاتلن من فرق بین ما جمع رسول الله صلى الله علیه و سلم ثم تابعه بعد عمر [ ر 6855 ]

 فلم یلتفت أبو بكر إلى مشورة إذ كان عنده حكم رسول الله صلى الله علیه و سلم فی الذین فرقوا بین الصلاة والزكاة وأرادوا تبدیل الدین وأحكامه وقال النبی صلى الله علیه و سلم ( من بدل دینه فاقتلوه )

 [ ر 6524 ]

 وكان القراء أصحاب مشورة عمر كهولا أو شبانا وكان وقافا عند كتاب الله عز و جل

 [ ر 6856 ]

 [ ش ( لأمته ) آلة الحرب من سلاح وغیره . ( أقم ) ابق فی المدینة ولا تخرج منها . ( تنازعهم ) اختلاف علی وأسامة رضی الله عنهما فی الرأی ]

نتیجه گیری

براساس روایات رده هرکسی که اراده تغییر در دین بکند مرتد است وباید کشته شود در حالیکه ما در روایات قبلی دیدیم که خود اصحاب اعتراف کردند که تمام دین تغییر کرده است و سر دمدار این تغییرات خلفاء بوه اند.



  • نظرات() 
  • نوع مطلب :نقد کتب و فرق ،صحابه در بوته آزمایش ،
  • شخصیت حقیقی عایشه

    آشنایی با شخصیت و عملکرد عایشه 

    حسادت عائشه نسبت به حضرت خدیجه سلام الله علیها

    خشم بی‌سابقه رسول خدا (ص) از گفتار عائشه

    خشم شدید رسول خدا از گفتار عائشه

    وساطت مادر عائشه و درخواست بخشش از رسول خدا (ص)

    تحلیل حسادت‌های عائشه نسبت به  حضرت خدیجه

    حسادت عائشه نسبت به ماریه

    حسادت نسبت به ابراهیم فرزند رسول خدا

    حسادت نسبت به ام سلمه

    حسادت نسبت به صفیة

    حسادت نسبت به جویریه

    حسادت نسبت به ملیكة بنت كعب

    حسادت عائشه نسبت به اسماء بنت نعمان

    حسادت نسبت به  شَرَافُ بنتُ خَلِیفَةَ

    شكستن كاسه همسران رسول خدا از شدت حسادت:

    شكستن كاسه ام سلمه

    شكستن كاسه زینب بنت حجش

    شكستن كاسه حفصه

    شكستن كاسه صفیه

    كاسه چه كسی شكست؟

    حسادت نسبت به زنانی كه خود را به رسول خدا (ص) هبه می‌كردند

    تحلیل روایت

    تعقیب كردن رسول خدا (ص) از شدت حسادت

    برای مطالعه این مقاله بر لینک زیر کلیک کنید

    http://www.valiasr-aj.com/fa/page.php?bank=question&id=8526



    شخصیت و عملكرد عبد الله بن زبیر در منابع اهل سنت

    بسم الله الرحمن الرحیم

    شخصیت و عملكرد عبد الله بن زبیر در منابع اهل سنت

    گفتار اول: تولد عبد الله بن زبیر از متعه (با سند معتبر):

    گفتار دوم: رسول خدا (ص) خطاب به عبد الله بن زبیر: «وای بر مردم از دست تو» (با سند معتبر):

    گفتار سوم: رسول خدا (ص): شخصی به نام عبد الله در حرم الحاد می‌كند! (با سند معتبر)   

    گفتار چهارم: سلمان فارسی یكی از آل زبیر كعبه را به آتش خواهد كشید(با سند معتبر):

    گفتار پنجم: حضرت علی (ع) او را ابن سوء می‌دانند (با سند معتبر):

    گفتار ششم: حضرت علی (ع): عبد الله بن زبیر، علت حضور زبیر در جنگ جمل و مایه گمراهی او است(با سند معتبر):

    گفتار هفتم: عبد الله بن زبیر عامل اصلی حضور عائشه در جنگ جمل (با سند معتبر):

    گفتار هشتم: نخستین كسی كه در اسلام شهادت دروغ داد:

    گفتار نهم: حضرت علی او را لعنت می‌كنند:    

    گفتار دهم: امام حسن علیه السلام او را نادان می‌داند:

    گفتار یازدهم: عبد الله بن زبیر، درود بر رسول خدا (ص) و صلوات را ترك كرد! با چهار متن):

    گفتار دوازدهم: بغض عبد الله بن زبیر نسبت به حضرت علی و اهل بیت علیهم السلام(با چند متن):

    گفتار سیزدهم: خوشحالی عبد الله بن زبیر از خروج امام حسین به سوی كوفه (با چند سند):

    گفتار چهاردهم: عبد الله بن زبیر: پیامبر خاندان بدی دارد كه وقتی نام او را می‌برم گردن كشی می‌كنند! (با چند متن و سند):

    گفتار پانزدهم: دشنام عبد الله بن زبیر به حضرت علی علیه السلام و بنی‌هاشم (با چهارمتن):

    گفتار شانزدهم: بنی هاشم از او بد گویی می‌كنند:

    گفتار هفدهم: نفرین عبد الله بن زبیر توسط محمد حنفیه:

    گفتار هیجدهم: عبد الله بن زبیر بنی‌هاشم را در مكه زندانی كرده و می‌خواست آنهارا در آتش بسوزاند! (با چند متن)

    گفتار نوزدهم: عبد الله بن زبیر بنی‌هاشم ، محمد حنفیه و ابن عباس را تبعید كرد:

    گفتار بیستم: بخل عبد الله بن زبیر:(با سند معتبر):

    گفتار بیست و یكم: عبد الله بن زبیر از معاویه حق السكوت می‌گیرد:

    خلاصه و نتیجه گیری:

    برای مطالعه این مقاله بروی این لینک کلیک کنید

    شخصیت و عملكرد عبد الله بن زبیر در منابع اهل سنت



    صحابه از دیگاه روایات و تاریخ

    شخصیت برخى از مشاهیر صحابه

     

       آقاى امینى: به هر حال، گرچه رغبتى به بازگو كردن عیوب دیگران ندارم، به دلیل رفع شبهه و اطلاع شما از واقعیت‏هاى تاریخ گوشه‏اى از عمل كرد این تعداد برجستگان صحابه را كه به قول شما مورد بى‏مهرى ما قرار گرفته‏اند، از كتب معتبر خودتان تشریح مى‏كنم تا توجه بفرمایید كه اگر یك سخنران یا نویسنده شیعه انتقادى به بعضى اصحاب دارد به دلیل خصومت و دشمنى شخصى با آن‏ها نیست، بلكه انتقاد از عمل كرد غلط آن صحابى است:

     

    خالد بن ولید

     

       این صحابى مشهور كه مورد احترام شماست و آن قدر او را مقدس مى‏دانید كه گاه مسجد یا مدرسه‏اى را به نام او نام‏گذارى مى‏كنید، داراى نقطه ضعف‏هایى در زندگیش بوده است كه یكى از رفتارهاى شنیع او قتل مالك بن نویره و تجاوز به همسر این مسلمان صحابى پس از قتل مالك بوده است.

       ابن اثیر نوشته است: شما چه گناهى را بزرگ‏تر از قتل مؤمن و زناى محصنه از ایشان انتظار دارید؟

      «مالك بن نویره» از طرف رسول خدا(ص) به عنوان نماینده حضرت در امور مالى در بین این قبیله مى‏زیست.[1]


    ----------------------------

    1). اسد الغابه، ج 4، ص 295.

     

       ابن كثیر در البدایة و النهایة جریان را این چنین شرح مى‏دهد:

    خالد بن ولید كه به فرماندهى لشكرى از طرف خلیفه اول براى جنگ اعزام شده بود، پس از اتمام مأموریت عازم منطقه مسكونى بنى تمیم شد. در ابتدا لشكریان به خالد گفتند: ما بدون دستور خلیفه به جنگ با مالك نمى‏آییم، اما سرانجام با استدلال و اصرار خالد آماده جنگ شدند. خالد طبق دستور خلیفه فرمان اذان و اقامه داد تا ببیند بنى تمیم هنوز مسلمان‏اند و هماهنگى مى‏كنند یا خیر؟ ابوقتاده انصارى - این صحابى بزرگ كه یكى از لشكریان بود - و نیز عده‏اى از لشكریان شاهد بودند كه بنى تمیم اذان گفتند و نماز خواندند، اما بعضى دیگر گفتند: خیر، به هر حال، مالك و دیگران را در آن شب سرد بازداشت كردند و با اسلحه نگهبانى مى‏دادند. بنى تمیم پرسیدند:

    چرا سلاح به دست گرفتید؟ سربازان پاسخ دادند: چون ما مسلمان‏ها باید مواظب شما باشیم. بنى تمیم گفتند: ما هم مسلمانیم. سربازان كه این اعتراف را شنیدند اسلحه را به كنارى گذاشتند. اما در این میان، منادى خالد به

    لشكریان چنین دستور داد: «ادقئوا اسراكم». این كلمه در نزد آن سربازان - كه از قبیله بنى كنانه بودند - معنایش این بود اسیرانتان را بكشید. سربازان، اسرا را كشتند و خالد هم فرمان بریدن سر مالك بن نویره را صادر كرد. سر این صحابى مسلمان را به فرمان خالد زیر دیگ غذا گذاشتند، غذا پختند و آنقدر موهاى سر مالك زیاد بود كه تا آخر پخت غذا دوام یافت، و خالد از آن غذا خورد تا از قدرت مسلمانان رعبى در دل دشمنان بیفتد.[1]

       خالد پس از قتل مالك همسر او را كه زیبا بود براى خویش به همسرى انتخاب كرد و با او هم‏بستر شد.

       در ابتدا نقطه ابهامى در این قضیه تاریخى به نظر مى‏رسد و آن علت تصمیم شبانه خالد نسبت به قتل مالك و تجاوز به همسر اوست، اما تاریخ این سرّ مخفى را آشكار كرده است. ثابت در كتاب الدلائل چنین نقل مى‏كند:

       خالد چشمش به همسر بسیار زیباى مالك افتاد و به او خیره شد.

    -------------------

    1). ابن كثیر، البدایة و النهایه، ج 6، ص 321 - 322.

     

    مالك كه شاهد این صحنه بود فوراً حوادث آینده را حدس زد و رو به همسرش كرد و گفت: همسرم، تو دیگر مرا كشتى؛ یعنى به زودى من به دلیل زیبایى تو كشته خواهم شد.[1]

     

       ابن كثیر مورّخ بزرگ نقل مى‏كند: ابوقتاده انصارى از این واقعه سخت برآشفت، به خالد اعتراض كرد و خالد هم او را طرد نمود. ابوقتاده براى شكایت به مدینه خدمت ابوبكر و عمر رسید. ابوبكر او را رد كرد، اما عمر از این جنایت بسیار خشمگین شد. عمر با اصرار زیاد از ابوبكر خواست كه خالد را از فرماندهى عزل كند، اما ابوبكر نپذیرفت.[2]

       البته برخى مورّخان نقل كرده‏اند كه: چون مالك بن نویره در پرداخت زكات به خالد تردید كرد، خالد فرمان قتلش را صادر نمود كه بازهم این تردید مجوز قتل نمى‏شود، اما برخى سعى كرده‏اند به شكلى ارتداد او را ثابت كنند تا قتل فجیع توجیه شرعى شود، لذا سخنى از همكارى مالك با سجاح مدعى نبوت و تردید یا اندكى لحن انكارآمیز نسبت به نبوت حضرت محمد(ص) را در تاریخ نوشته‏اند.[3]

     

      

    -----------------------

    1). عبدالحسین احمد الامینى، الغدیر فى الكتاب و السنة و الادب، ج 7، ص 160.

    2). البدایة و النهایه، ج 6، ص 322.

    3). همان.


        ابن جریر طبرى دیگر مورّخ بزرگ اهل‏سنّت دنباله جریان را این چنین نقل مى‏كند:

    خالد بن ولید در حالى از سفر برگشت و وارد مسجد شد كه لباسى از زره بر تن داشت و عمامه‏اى تزیین شده به چند تیر بر سر نهاده بود. عمر وقتى این صحنه را دید فوراً بلند شد و تیرها را از سر او كند و همه را درهم شكست و فریاد زد: اى ریاكار! تو مسلمانى را بى‏جهت مى‏كشى و به همسرش تجاوز مى‏كنى؟ سوگند به خدا كه تو را سنگ‏سار خواهم كرد! اما خالد هیچ نگفت.[1]

       ابن اثیر در كتاب اسد الغابه مى‏نویسد: عمر به خالد گفت: اى دشمن خدا تو مسلمانى را مى‏كشى و به همسرش تجاوز مى‏كنى؟ حتماً سنگ سارت خواهم كرد! (یا عدو الله قتلت امرء مسلماً ثم نزوت على امرئته لارجمنّك).

    ابن اثیر مى‏نویسد: «مالك بن نویره» مرتد نشده بود و به همین دلیل، ابوبكر هم اسراى بنى تمیم را آزاد كرد، غنایم آنان را به آنان بازگرداند و خون بهاى كشته‏هایشان را از بیت المال پرداخت.[2]

     

       در تاریخ ابى الفداء آمده است:

     

    قال عمر لأبی‏بكر: ان خالداً قد زنى فاجلده. قال أبوبكر: لا، لأنه تأوّل فاخطا. قال: فانه قتل مسلماً فاقتله. قال: لا، لأنّه تأوّل فاخطا[3]؛

       عمر به ابوبكر گفت: «خالد زنا كرده است باید حد بر او جارى كنى و شلاقش بزنى.» ابوبكرگفت: «خیر، او اجتهاد كرده و در اجتهادش خطا كرده است». عمر گفت: «او مسلمانى را كشته، پس حدّ قصاص و اعدام را جارى كن». ابوبكر گفت: «خیر، او در اجتهادش خطا كرده است».[4]

    -------------------------------

    1). تاریخ الامم و الملوك، حوادث سال 11 قبل از خبر مسیلمه، ج 2، ص 243.

    2). اسد الغابه، ج 4، ص 295 - 296.

    3). ابى‏الفداء، تاریخ ابى الفداء المسمى المختصر فى اخبار البشر، تعلیق محمود دیّوب، ج 1، ص 222.

    4). همان، ص 222.

     

       البته این اولین ضایعه خالد در حد كشتار بى مورد و ایراد خسارت بر بیت المال نبوده است. ابن كثیر نقل مى‏كند كه: خالد در زمان خود پیامبر(ص)از طرف آن حضرت براى دعوت قبیله بنى اجذم اعزام شد. آنان مسلمان شدند، اما چون بلد نبودند اسلام خویش را با كلمه «اسلمنا» اعلان كنند با كلمه «صباءنا» اعلان كردند. خالد هم فرمان قتل آن‏ها را صادر كرد. وقتى بقیه مسلمانان قبیله براى شكایت خدمت حضرت رسیدند، حضرت بسیار متأثر شد و دست به دعا برداشت و عرض كرد: «اللهم إنّی أبرء إلیك مما فعل خالد»؛ یعنى «بار خدایا من در پیشگاه تو بیزارى مى‏جویم از این كردار زشت خالد.»

       حضرت خون بهاى كشتگان را از بیت المال به ورثه آن‏ها پرداخت. [1]

     

       اكنون بفرمایید این كشتارهاى بیرحمانه مسلمانان با اندك بهانه و تردیدى یا كشتن مالك به دلیل دست‏یابى به همسر زیبایش، قابل تقدیر و ستایش و احترام است؟ یا به نظر شما یك نوع اجتهاد و تأویل است؟

     

       مولوى عبدالصمد: آقاى امینى، این مطلب شما صحیح است و من این جریان وحشتناك را درباره خالد در كتب دیگر اهل‏سنّت، مثل الاصابة فى تمییز الصحابه تألیف علامه ابن حجر عسقلانى و تاریخ كبیر ابن عساكر مطالعه كرده‏ام،[2] ولى آیا قبول ندارید كه ایشان سیف الاسلام و شمشیر برنده دین علیه مشركان بوده است؟

     

       آقاى امینى: چرا، بنده معتقدم خالد بن ولید یكى از شمشیرزنان به نام جنگ‏هاى صدر اسلام بود، اما با توجه به وجود شمشیرهاى برنده‏ترى چون طلحه، زبیر، حمزه سیدالشهداء و على بن ابى طالب(ع)چه دلیلى دارد این مدال و لقب (سیف الاسلام) را به ایشان بدهیم. آیا این ترجیح مرجوح بر راجح نیست؟ اصولاً شمشیرى كه به خون مسلمانان بى گناه آلوده شود و موجب برائت و بیزارى رسول خدا شود، شایستگى این لقب خوب را دارد؟!

       مولوى حافظ: آقاى امینى، به نظر شما كدام یك از این شمشیر زنان صدر اسلام شایسته این عنوان (سیف الله) هستند؟

       آقاى امینى: بنده شخصاً حق نظر دادن ندارم. ما بنده خداییم و در مورد تعیین شایسته مدال باید از خدا دستور بگیریم.

     

    ---------------------

    1). البدایة و النهایه، ج 6، ص 323.

    2). الاصابه، ج 1، ص 414 و ج 3، ص 357؛ ابن عساكر، تهذیب تاریخ دمشق، ج 5، ص 108.

     

       مولوى حافظ: آیا خداوند در مورد این موضوع هم دستورى دارد؟

     

       آقاى امینى: بله، خداوند در بین این همه شمشیر زنان صدر اسلام یك نفر را انتخاب كرد و شایسته این مدال قرار داده است. همه شمشیرها را در برابر این شمشیر هیچ انگاشته است و تمام جوانمردان صدر اسلام را در برابر این جوانمرد، كوچك شمرده است. مى‏توانید به خاطر بیاورید چه كسى بوده است؟

     

       مولوى عبدالصمد: «لا فتى إلّا علیّ لا سیف إلّا ذوالفقار». جمله‏اى كه جبرئیل در گرماگرم غزوه احد بر رسول گرامیش نازل كرد.

     

       مولوى محمد عمر: آقاى مولوى، من این حدیث را شنیده‏ام، اما در كتابى ندیده‏ام. اگر منبعى از كتب معتبره خودمان سراغ دارید، بفرمایید.

       مولوى عبدالصمد: بله، كتاب گرانقدر سیره ابن هشام، طبع دار احیاء التراث العربى، جلد سوم، صفحه 106 این جمله ارزشمند را نقل كرده كه در جنگ احد قرائت شده است.

       مولوى حافظ: بنابراین، حدیث شمشیر خالد دیگر فاقد عنوان و مدال شد.

       آقاى امینى: خیر، هرگز این چنین نیست. شمشیر ایشان هم داراى مدال دیگرى است كه به بقیه داده نشده است.

       مولوى حافظ: كدام مدال و چه كسى به ایشان داده است؟

     

       آقاى امینى: خلیفه دوم، جناب عمر، پس از آن كه خالد مالك بن نویره را به قتل رساند و به همسرش تجاوز كرد، نام شمشیر او را «سیف مرهق»؛ یعنى شمشیر شتابزده نهاد و به ابوبكر گفت: «ان فی سیفه لرهق»؛ یعنى در شمشیر خالد یك تیزى زشت و ظالمانه و شتابى است كه مسلم و مشرك را با هم مى‏كشد.[1]

     

       مولوى محمد عمر: مسئله خالد بن ولید كاملاً برایم روشن شد. لطفاً درباره بنى امیه و اصحاب برجسته رسول خدا(ص) از این قبیله مطالبى بفرمایید تا شبهات ما برطرف شود.

     

       بنى امیه


       آقاى امینى: قبل از هر چیز سخنى را از دیدگاه قرآن درباره بنى امیه شروع كنیم. فخررازى مفسر بزرگ در تفسیر كبیر خود[2]، الوسى مفسر بزرگ دیگر در تفسیر خود[3]، جلال الدین سیوطى حافظ و مفسر كبیر در الدر المنثور[4] و گروهى دیگر از مفسران بزرگ تاریخ اسلام‏[5] از ابن عباس و بعضى دیگر از صحابه نقل كرده‏اند كه:

    شبى پیامبر اكرم(ص) در خواب دید كه بنى امیه هم چون بوزینگان بر منبر او بالا مى‏روند. حضرت وقتى بیدار شد از این موضوع ناراحت شد. جبرئیل این آیه كریمه را بر حضرت نازل كرد: (... وَ ما جَعَلْنَا الرُّؤْیَا الَّتى‏ اَرَیْناكَ اِلّا فِتْنَةً لِلنَّاسِ وَ الشَّجَرَةَ الْمَلْعُونَةَ فِى الْقُرْانِ وَ نُخَوِّفُهُمْ فَما یَزیدُهُمْ اِلّا طُغْیاناً كَبیراً).. [6].
    خداوند در این آیه مى‏فرماید: ما آن رؤیا را در خواب به تو نشان ندادیم، مگر به دلیل آزمایش مردم و نشان دادن شجره ملعونه (درخت لعنت شده) در قرآن وما آن‏ها را مى‏ترسانیم (از عذاب خویش)، ولى این هشدارها بر كافران جز طغیان بزرگ نمى‏افزاید.


    -------------------

    1). الاصابه، ج 3، ص 357؛ ابن عساكر، تاریخ مدینه دمشق، تحقیق على شیرى، ج 5، ص 105 و ج 16،  ص 258.

    2). فخر رازى، تفسیر كبیر، ذیل آیه 60 سوره اسراء، ج 20 ،ص 237.

    3). الوسى بغدادى، روح المعانى فى تفسیر قرآن العظیم و السبع المثانى، ج 15، ص 107 ذیل آیه 60 سوره  اسراء:«اخرج عن ابن عمر ان النبى(ص) قال: رأیت ولد الحكم بن ابى عاص على المنابر كانهم  قردة... و فى عبارت بعض المفسرین هى بنى امیه»... باعتبار ان المراد بها بنى امیه و لعنهم لما صدر  منهم من استباحة الدما المعصومة و الفروج المحصنه و اخذ الاموال من غیر حلها و منع الحقوق عن  اهلها و تبدیل الاحكام و الحكم بغیر ما انزل الله على نبیه علیه الصلاة و السلام الى غیر ذلك من القبائح العظام و المخازى الجسام التى لا تكاد تنسى مادامت اللیالى و الایام.

    4). الدر المنثور، ج 5، ص 309.

    5). قرطبى، الجامع لاحكام القرآن، ج 10، ص 283 - 286. نیشابورى، تفسیر غرائب القرآن و رعائب

    الفرقان در حاشیه تفسیر جامع البیان فى تأویل القرآن طبرى، ج 15، ص 55.

    6 ). اسراء (17) آیه 60.

     

       خداوند در این آیه رسماً بنى امیه را درخت لعنت شده قرآنى شمرده است تا دیگر جاى ابهام در جامعه اسلامى نسبت به سران بنى امیه باقى نماند.
        فخر رازى ضمن این كه احتمالات دیگرى را در تفسیر این آیه نقل مى‏كند، مى‏نویسد: آن چه باعث تأكید این تفسیر مى‏شود آن است كه: عایشه روزى به مروان بن حكم كه از برجستگان بنى‏امیه است، گفت: «لعن الله أباك و أنت فی صلبه فأنت بعض من لعنه»؛ یعنى خداوند پدرت را لعنت كرده است، در حالى كه در صلب او بودى. پس تو هم یكى از ملعونین خدا هستى.[1]

     

       مولوى حافظ: راستى، اشكالى تاكنون به شیعیان داشته‏ام كه چرا گاهى یزید و بعضى‏دیگر از بنى امیه را لعنت مى‏كنند؟ الان برایم روشن شده كه نه تنها عایشه‏ام‏المؤمنین بنى امیه را ملعون شمرده، بلكه خداوند هم آن‏ها را در قرآن لعنت كرده است.

     

       مولوى محمد عمر: عجیب! این هم نكته تازه‏اى بود كه آقاى مولوى حافظ مطرح كردند. آقاى امینى بفرمایید این شأن نزول را همه مفسران اهل‏سنّت مطرح كرده‏اند؟

    آقاى امینى: خیر، شما هیچ انتظار نداشته باشید كه همه علماى اهل‏سنّت با توجه به احترام یا دیدگاه معتدلى كه به سران بنى امیه دارند، همه این گونه احادیث را نقل كنند. شما ببینید همین آقاى طبرى كه از پخته‏ترین نویسندگان تاریخ اسلام است در كتاب تاریخش كه به قصد بیان واقعیت‏هاى تاریخى نوشته شده است، مى‏گوید: «من آن واقعه‏هاى تلخى را كه موجب ناگوارى مردم (اهل‏سنّت) مى‏شود و تاریخ آن را ثبت كرده است نقل نخواهم كرد.»   بنابراین، وقتى مى‏بیند شأن نزول این حدیث را دیگر بزرگان در تفاسیر خود نقل كرده‏اند، خود را ناچار مى‏بیند كه نقل كند، اما كلمه «بنى‏امیه» را از متن حدیث حذف كرده و به جاى آن كلمه «بنى فلان» را نوشته است. با توجه به این ضعف تعهد كه به نظر من خیانت به مسلمانان، تاریخ اسلام و تفسیر است، آیا انتظار دارید همه آن را نقل كنند؟ در عین حال، علامه امینى این حدیث را از تعداد زیادى از مفسران، محدثان و مورّخان اهل‏سنّت، علاوه بر شخصیت‏هاى سابق‏الذكر نقل كرده‏اند، از قبیل: تفسیر خازن، تفسیر شوكانى، تفسیر آلوسى، الخصایص‏الكبرى، اسد الغابه، كنز العمال، مستدرك حاكم، تاریخ خطیب بغدادى و تاریخ طبرى.[2]

    ------------------------------

    1). تفسیر كبیر، ج 20، ص 237، ذیل آیه 60 سوره اسراء.

    2). الغدیر، ج 8، ص 248.

     

       مروان و حكم

     

       اما درباره مروان و پدرش حكم بن ابى العاص فقط دو حدیث را به عنوان نمونه ارائه مى‏كنم:

     

       الف) علامه بلاذرى مورّخ بزرگ اهل‏سنّت در كتاب انساب الاشراف شرح حال حكم و مروان را چنین مى‏نگارد: حكم بن العاص آزار دهنده‏ترین همسایه پیامبر(ص)بود. او پس از فتح مكه به مدینه آمد و به ظاهر اسلام آورد، اما گاهى پشت سر پیامبر اكرم(ص) راه مى‏افتاد و با حركات چشم، دهان و دست حضرت را استهزا مى‏كرد. روزى حضرت با همسرش در خلوت حجره‏اش نشسته بودند كه ناگهان حكم از شكاف دیوار براى تماشاى آن‏ها داخل شد. حضرت با عصبانیت بیرون آمد و فرمود: «چه كسى مى‏تواند شر این ملعون را از من كم كند»؟ سپس فرمان داد كه حكم و فرزندش مروان را از مدینه تبعید كردند. پس از استقرار خلافت ابوبكر، عثمان از خلیفه خواست اجازه برگشتن آن‏ها را به مدینه بدهد. خلیفه گفت: «هیچ گاه تبعیدى پیامبراكرم(ص) را بر نمى‏گردانم.» عثمان در دوران خلافت عمر مجدداً این تقاضا را كرد و عمر هم پاسخى چون ابوبكر داد. وقتى خود عثمان به خلافت رسید نه تنها حكم و مروان طرید رسول الله(ص) را به مدینه بازگرداند، بلكه سمت فرماندارى و فرماندهى لشكر را به مروان اعطا كرد!! علاوه بر آن، یك پنجم كلّ غنایم فتح آفریقا را كه صد یا دویست هزار دینار (مثقال طلا) بود به مروان بخشید.[1] طبق نقل تاریخ طبرى و ابن ابى الحدید، همین مروان عامل قتل عثمان شد، زیرا وقتى مصرى‏ها براى شكایت از والى مصر خدمت خلیفه آمدند و تقاضاى عزل او را كردند، خلیفه هم حكم عزلش را صادر كرد و مصرى‏ها به سوى مصر بازگشتند، اما مروان نامه‏اى را به نام عثمان به سوى والى معزول مى‏نویسد و فرمان ابقا بر استاندارى و قتل سران مصرى را در آن نامه صادر مى‏كند و مهر خلیفه را بر آن نامه مى‏زند و به وسیله پیك ویژه عثمان، نامه را ارسال مى‏كند. این نامه در بین راه به دست مصرى‏ها مى‏افتد و این عمل را فریب و نیرنگ بزرگى از خلیفه رسول الله(ص)مى‏دانند و بر مى‏گردند و تصمیم به قتل خلیفه مى‏گیرند. خلیفه سوگند یاد مى‏كند كه من از جعل این نامه خبرى نداشته‏ام، اما مهاجمان به آن سوگند اعتماد پیدا نمى‏كنند و مى‏گویند: اگر واقعاً خبر نداشتى باز هم صلاحیت خلافت را ندارى، زیرا داراى این چنین معاونین فریب كار و متقلبى هستى.[2]

    -------------------------

    1). احمد بن یحیى بن جابر، انساب الاشراف، ج 6، ص 133 و 255.

    2). شرح نهج البلاغه، ج 2، ص 150، 20 ج، خطبه 30.

     

       مطلب دیگرى كه از مستدرك الصحیحین حاكم نیشابورى به خاطرم رسید این است كه ایشان حدیث صحیحى را از عبدالرحمن بن عوف نقل مى‏كند: «هر فرزندى كه در مدینه متولد مى‏شد او را خدمت پیامبر اكرم(ص) مى‏آوردند تا روزى كه مروان بن حكم را خدمتش آوردند، حضرت وقتى او را دید فرمود: «او وزغ پسر وزغ و ملعون پسر ملعون است». حاكم نیشابورى -محدث كبیر اهل‏سنّت - پس از نقل این حدیث مى‏نویسد: حدیث، صحیح‏الاسناد است.

     

       ب) عبدالله بن عمر حدیث دیگرى را از حضرت رسول(ص) نقل مى‏كند كه فرمود: «این (حكم بن عاص) به زودى با كتاب خدا و سنّت پیامبرش مخالفت مى‏كند و از او فرزند فتنه گرى به دنیا خواهد آمد كه دودش به آسمان بالا خواهد رفت و در آن روز برخى از شما (صحابه) پیرو او خواهید بود»[1].

    -----------------------

    1). قال النبى(ص): ان هذا (یعنى حكم ابن العاص) سیخالف كتاب الله و سنة نبیه، سیخرج من صلبه متن یبلغ دخانها السماء و بعضكم یومئذ شیعته (متقى هندى، كنزالعمال، ج 11، ص 168، ح 31065).

     

    ابو هریره

     

       مولوى عبدالصمد: جناب آقاى امینى، بگذارید یك مطلب را صریحاً عرض كنم. بسیارى از ما اهل‏سنّت قلباً اعتقاد، علاقه و احترام زیادى براى مروان و حكم بن عاص و امثال این‏ها قائل نیستیم، و اگر مى‏بینید انتقاد آشكار به آن‏ها نمى‏كنیم، راز اصلى‏اش آن است كه سدّ حرمت صحابه شكسته نشود تا به چهره‏هاى مقدس صحابه اعتراض و انتقاد نشود. گرچه بنده این همه اطلاعاتى را كه شما ارائه كردید قبلاً نداشتم، اما برخى را محققانه و شخصاً بر اساس كنجكاوى در كتاب‏ها خوانده بودم و البته از ترس جو و فضاى بسته فرهنگى به كسى نمى‏گفتم، چه بسا ممكن است بسیارى از مولوى‏ها قلباً و باطناً مانند من فكر كنند و براى این‏گونه صحابه كه نام بردید، به دلیل اطلاع از جرایم‏شان عدالت قائل نباشند، اما جرأت اظهار آن را ندارند.

    لكن بنده نسبت به برخى چهره‏هاى برجسته اصحاب مانند ابوهریره كه بزرگ‏ترین محدثین اهل‏سنّت است و حدود پنج‏هزار حدیث ما اثر و گفته او است، احترام خاصى قائلم. و لذا از جرح و انتقاد و اعتراض‏هاى شیعیان به وى جداً ناراحت‏ام، زیرا اگر بى‏اعتبارى احادیث وى اثبات شود بخشى از معارف اسلامى برگرفته از احادیث وى فرو خواهد ریخت. آیا فكر نمى‏كنید این تعرض‏هاى شیعیان ناشى از تعصب مذهبى شیعه براى تخریب مذهب اهل‏سنّت باشد؟

     

       آقاى امینى: جناب مولوى، اگر بدبینانه به انتقادها و تعرض‏ها نگاه كنیم، چون ابوهریره جایگاه مهمى در احادیث و معارف مذهب دارد، احتمال هم ندهید كه معترض شاید انگیزه‏اش نقادى واقع‏بینانه عیوب و خوبى‏هاى وى باشد، باید شما عالم بزرگ اهل‏سنّت و استاد دانشگاه الازهر مصر جناب محمد ابوریّه را كه مهم‏ترین و قوى‏ترین كتاب را به نام ابوهریرة شیخ المضیرة در تاریخ اسلام علیه ابوهریره نوشته، متهم كنید كه هدفش تخریب مذهب تسنن بوده است، بلكه ده‏ها و صدها محدث و مورّخ بزرگ اهل‏سنّت را كه در كتب خویش معایب وى را نوشته‏اند، دشمنان مذهب تسنن شمرید. حتى امام بخارى را نیز دشمن بزرگ مذهب تسنن بدانید، زیرا تلخ‏ترین عیب ابوهریره را ایشان در كتاب صحیح بخارى نقل كرده و نه تنها از زبان دیگران، بلكه از زبان خود ابوهریره نقل كرده كه وى احادیث دروغینى از كیسه خودش مى‏ساخت و به رسول خدا(ص) نسبت مى‏داد.

    امام بخارى در صحیح خویش جلد هفتم كتاب النفقات، باب 179، حدیث 269، حدیثى را به این مضمون نقل مى‏كند: 

     

    عن أبی‏هریرة قال: قال النبیّ(ص): أفضل الصدقة... فقالوا یا أباهریرة، سمعتَ هذا من رسول‏الله(ص)؟ قال: لا، هذا من كیس أبی‏هریرة.

    اگر اطلاعات بیش‏ترى درباره ابوهریره بخواهید به كتاب مزبور و كتاب ابوهریره تألیف امام شرف‏الدین مراجعه كنید.

       مولوى عبدالصمد: اگر واقعاً امام بخارى این حدیث را نقل كرده باشد به هیچ حدیث ابوهریره نمى‏توان اعتماد كرد.



    صحابه از دیدگاه تاریخ وروایات

     

    اجماع امت بر عدالت صحابه

     

       مولوى محمد عمر: آقاى امینى، مطالبى را كه فرمودید مستند و در كتب بزرگ‏ترین علماى ما اهل‏سنّت آمده است و ارتكاب معاصى كبیره و صغیره‏اى را براى بعضى از اصحاب اثبات مى‏كند كه اگر یكى از آن‏ها را امروز یك مسلمان در محیط ما انجام دهد او را طرد كرده منفور مى‏دانیم.

     

       اما فكر نكنید این همه پافشارى من به دلیل لجبازى و عناد است، بلكه به این دلیل است كه «اجماع امت» بر عدالت اصحاب اقامه شده است و من چگونه در مقابل اجماع - كه از ادله شرعیه است - بایستم و «فسق بعضى صحابه» را بپذیرم؟ ابن حجر عسقلانى - عالم بزرگ و متبحر اسلام - در مقدمه كتاب الاصابة فى تمییز الصحابه خود مى‏فرماید: اهل‏سنّت بر عدالت صحابه اجماع كرده‏اند: «اتفق أهل السنة على ان الجمیع عدول و لم یخالف فی ذلك إلا شذوذ من المبتدعة»، سپس براى اثبات صحت نظر اجماع كنندگان به آیات متعدّدى از قرآن كریم استدلال مى‏كند كه انسان نمى‏تواند آن‏ها را نادیده بگیرد، از قبیل:

     

    (كُنْتُمْ خَیْرُ اُمَّةٍ اُخْرِجَتْ لِلنَّاسِ...)[1]؛


    شما بهترین امتى هستید كه براى مردم خارج شدید.


    (وَ كَذلِكَ جَعَلْناكُمْ اُمَّةً وَسَطاً...)[2]؛


    و این چنین شما را امتى نمونه قرار دادیم.

     

    (یا اَیُّهَا النَّبِىُّ حَسْبُكَ اللَّهُ وَ مَنِ اتَّبَعَكَ مِنَ الْمُؤْمِنینَ)[3]؛

    اى پیامبر تو را بس است خداوند و مؤمنانى كه تبعیت و پیروى از تو مى‏كنند.

     

    -----------------------

    1). آل عمران (3) آیه 110.

    2). بقره (2) آیه 143.

    3). انفال (8) آیه 64

     

       و دیگر آیات و احادیثى كه ایشان نقل مى‏كند. این اجماع و آیاتى است كه ناچاریم چشم از آن واقعیت‏ها بپوشیم.


       امینى: جناب مولوى، اگر اجازه بدهید این دو دلیل با یك‏دیگر خلط نشود، بنده تاكنون عرض كردم كه آیات و روایات متعدّدى دلالت دارند كه قطعاً برخى صحابه متأسفانه دچار معصیت و فسق شده و فاقد صفت عدالت
    شده‏اند. اگر در این آیات و روایات اشكالى به نظر مبارك‏تان مى‏رسد بفرمایید.

     

       مولوى محمد عمر: خیر، آن‏چه فرمودید همه صحیح بود و بنده پاسخى ندارم. اما...


       امینى: بله، صحیح است، شما در برابر این همه آیات و روایات با یك مشكل مواجه هستید و آن، اجماع امت بر عدالت صحابه است و چون اجماع را حجّت شرعى مى‏دانید، نمى‏دانید كه چگونه با این مشكل برخورد كنید.


       مولوى محمد عمر: بله، واقعاً باید به من حق بدهید كه درباره این اجماع تأمل كنم و آن را نادیده نگیرم.

     

       مولوى حافظ: اصلاً من در شگفتم كه این همه علماى دین از آغاز تاریخ  اسلام تاكنون، این همه آیات و روایات را كه بر فسق برخى اصحاب دلالت مى‏كند دیده‏اند، اما چگونه اجماع بر عدالت كلّ اصحاب كرده‏اند؟

     

       مولوى عبدالصمد: آقایان اجازه بدهید آقاى امینى صحبت كنند، شاید معلوم شود كه اصلاً اجماعى در كار نبوده است.

     

       اختلاف عالمان اهل‏سنّت درباره صحابه

     

       امینى: شما حتماً در دوران تحصیل كتب اصول فقه را خوانده‏اید، الان هم حتماً استاد اصول فقه هستید، یكى از مهم‏ترین كتب اصول فقه اهل‏سنّت كتاب الاحكام فى اصول الاحكام تألیف عالم و اصولى بزرگ اهل‏سنّت آمدى است. ایشان شش نظریه از علماى اسلام درباره صحابه پیامبر اكرم(ص) نقل مى‏كند كه عبارت‏اند از:

     

       1. اكثر پیشوایان بر عدالت همه صحابه اتفاق كرده‏اند.

     

       2. صحابه با دیگر مسلمانان در این كه اثبات عدالت هر كدام نیازمند دلیل خاصى است، یكسان‏اند.

     

       3. عدالت اصحاب تا قبل از درگیرى‏ها و فتنه‏ها مسلم بوده، اما پس از آن لازم به تحقیق است.

     

       4. هر صحابى كه با على بن ابى طالب(ع) جنگیده است به دلیل خروج بر امام عادل، فاسق و مردود الروایة است.

     

       5. روایات كلّ صحابه مردود است، چون همه با هم جنگیدند و طرف حق براى ما معین نیست.

     

       6. روایت صحابى كه مشكوك الفسق نباشد، قبول است.[1]

     

    ----------------------------

    1). آمدى، الاحكام فى اصول الاحكام، ج 2، ص 128.

     

       اكنون كه آگاه شدیم امت اسلام به صورت یك پارچه بر عدالت كلّ صحابه اتفاق نظر و اجماع نداشته‏اند، چگونه نقل اجماع را از زبان دیگران باور كنیم؟ آمدى براین مطلب تصریح كرده و مى‏گوید:

       حتى اگر امامان چهارگانه بر یك مطلبى اتفاق نظر داشته باشند و نظر مخالفى هم از صحابه باشد، نزد اكثر علما اجماع منعقد نمى‏شود.[1]

     

       این گونه اتفاق نظر اكثریت بر مطلبى با وجود آراى گوناگون دیگر در بین امت هیچ اعتبار شرعى ندارد، بلكه غزالى مى‏نویسد:

       اگر یك یا دو نفر از امت نظر مخالف اكثریت داشته باشند اجماع محقق نشده است و مخالفت با آنان هیچ مانعى ندارد، زیرا آن چه حرام است مخالفت با نظریه كلّ امت است.[2]

     

       عرض بنده این است كه این ادعاى اجماع كه برخى بزرگان كرده‏اند به سه دلیل هیچ‏گونه اعتبار و ارزش شرعى ندارد:

       اولاً، آن اجماعى كه حجّت شرعى است اجماع «محصل» و «قطعى» است.

     

       اما اگر یك یا چند نفر از علما «نقل اجماع» كرده و «ادعا» كنند كه در زمان گذشته، اجماع امت بر فلان حكم بوده است، هیچ گونه ارزش و حجّت شرعى ندارد.

     

       امام محمد غزالى عالم اصولى بزرگ اهل‏سنّت - در كتاب ارزش‏مند المستصفى مى‏نویسد:

    الاجماع لایثبت بخبر الواحد لانه دلیل قاطع‏[3].

    -------------------------

    1). لو ذهب واحد من الصحابة إلى حكم و اتفق التابعون على خلافه لم یكن اجماعهم منعقداً (همان، ج 1،  ص 329).

    2). اذا خالف واحد من الامة او اثنان لم ینعقد الاجماع دونه... و دلیلنا ان المحرم مخالفة الامة كافة  (ابوحامد غزالى، المستصفى من علم الاصول، ج 1، ص 202).

    3). همان، ج 1، ص 215.

     

       شما مى‏دانید اگر علماى طبقه اول را كه براى اولین مرتبه ادعاى اجماع كرده‏اند (غیر از علماى متأخرى كه از زبان طبقه اول نقل اجماع كرده‏اند) برشمرید، امثال ابن‏حجر، ابوحاتم رازى‏[1] و ابن اثیر[2]، از انگشتان دست تجاوز نمى‏كند، چه رسد به این كه خبر متواتر شود، بلكه اجماع منقول به خبر واحد و فاقد اعتبار شرعى خواهد بود.


       ثانیاً، بر فرض كه اجماع منقول به خبر واحد حجّت باشد، در صورتى است كه ما یقین به بى‏پایگى آن ادعا نداشته باشیم. اما اگر خود بدانیم كه اجماعى اصلاً در این موضوع واقع نشده است، هر قدر كه دیگران نقل اجماع كنند براى ما ارزشى ندارد و الا ترجیح ظن بر قطع و ترجیح مرجوح بر راجح خواهد بود. شما مى‏دانیدكه موضوع عدالت صحابه مورد اختلاف نظر بین پیشینیان از امت بوده است و نظریات مختلفى در این موضوع داشته‏اند؛ به عنوان نمونه عبارات كتاب ارزشمند الاحكام فى اصول الاحكام تألیف آمدى - اصولى بزرگ اهل‏سنّت - را ملاحظه كردید كه نظریات مختلف امت را در این زمینه نقل كرده است.

    در این صورت، بهتر آن است كه دست از واژه «اجماع» بشوییم و بگوییم:

    «اكثر» مسلمانان اتفاق نظر در مورد عدالت صحابه دارند، هم چنان كه ابن حجر عسقلانى و آمدى همین تعبیر را به كار برده‏اند.


       ثالثاً، بر فرض كه اتفاق «اكثریت» را «اجماع» بنامیم و آن را حجّت بدانیم، چگونه در موردى كه صریح آیه قرآن با این اجماع تعارض دارد قرآن - را نعوذ بالله - طرد كنیم و نظریه امت را بپذیریم؟


    ------------------------

    1). محمد بن ادریس، تقدمه المعرفة، ص 7.

    2). اسد الغابه، ج 1، ص 3.


       مولوى محمد عمر: آقاى امینى، كجاى قرآن با این اجماع تعارض دارد؟


    آیا فاسقان صحابه عادل بوده‏اند؟

     

       آقاى امینى: خداوند در آیه شش سوره حجرات، ولید بن عقبه را كه به ظاهر مسلمان، مؤمن، نمازگزار و صحابى بود فاسق شمرده و عدالت این صحابى را نفى كرده است. چگونه ما این آیه كریمه را رها كرده و به تبعیت كوركورانه از عده‏اى بگوییم همه صحابه بدون استثنا عادل بوده‏اند؟

     

       مولوى محمد عمر: این آیه عدالت را از یك صحابى سلب كرده است، اما قرآن نسبت به دیگر صحابه نفى عدالت نكرده است تا با رأى اكثریت معارض باشد.

     

       آقاى امینى: آقاى مولوى، آیا طبق آیات، احادیث و تواریخى كه نقل كردم قبول دارید كه تعداد زیادى از صحابه مرتكب معصیت كبیره و صغیره شده‏اند؟

    مولوى محمد عمر: بله، اما شاید آن گناهان و معصیت‏ها باعث سلب عدالت از آن‏ها نشده باشد.

       آقاى امینى: آقاى مولوى، اگر آن معصیت هایى كه شمردیم، مثل زناى محصنه، سرقت، خیانت در امانت، اذیت و متلك گفتن به پیامبر(ص)، رفتن به منزل پیامبر(ص) و نگاه از شكاف دیوار به منزل حضرت، مى‏خوارى، آدم كشى، كشتن زنان مسلمانان و حتى كودكان بى گناه ابن عباس، غارت اموال مردم مدینه، مكه و دیگر آبادى‏هاى اسلام، جاسوسى براى مشركان، افشاى اسرار رسول خدا(ص)، فرار از جنگ، دروغ گفتن به پیامبر(ص) و فرار از پرداخت زكات باعث «فسق» انسان نشود، پس لطفاً بفرمایید چه كارى «عامل فسق» خواهد بود؟!

     

       توبه، عامل بازگشت عدالت


       مولوى عبدالصمد: مطلب شما صحیح است. همین اصولىِ بزرگِ اهل‏سنّت -آمدى- را كه نام بردید، در كتاب الاحكام خویش مى‏فرماید:

    یكى از شرایط ارزش حدیث، عدالت راوى آن است و تحقق عدالت مبتنى بر سه پایه است:

     

       1. پرهیز از گناهان كبیره، مثل شرك، قتل مؤمن، قذف محصنه، زنا، فرار از جنگ، دزدى، شرب خمر و....

     

       2. پرهیز از بعضى از گناهان صغیره.

     

       3. پرهیز از بعضى مباحات كه خلاف شأن و آداب اجتماعى است.[1]

     

       لازمه این سخن آن است كه كلّیه افرادى كه در بین صحابه گرامى مرتكب معصیت كبیره یا بعضى صغایر شده‏اند از جمع صحابه عدول - رضى الله عنهم - خارج‏اند و طبق آیه كریمه فوق، به دلیل فسقشان احادیثشان بى اعتبار است.

    اما در این جا راه حلّى به نظر مى‏رسد و آن این كه شاید این تعداد صحابه فاسق كه مرتكب معاصى شده‏اند، توبه كرده و صفت عدالت را دو مرتبه باز یافته باشند. با توجه به این احتمال، دیگر نمى‏توان براى هیچ كدام از آن‏ها ادعاى فسق كرد و طبعاً احادیثشان هم معتبر خواهد بود.

     

       آقاى امینى: بله، ما هم علم غیب نداریم و حق نداریم ادعا كنیم كه فلان صحابى شراب خوار یا دروغ‏گو توبه نكرده است یا ولید بن عقبه دائم الخمر توبه نكرده است، اما باید بدانیم كه:

       اولاً، تعدادى از این مرتكبان معاصى، توبه نكردنشان قطعى است، مثل كسانى كه پیامبر(ص)آن‏ها را لعن كرده است یا آن‏ها را از اهل جهنم شمرده است یا حضرت حكم اعدام آن‏ها را غیاباً (بدون مراجعه به حضرت) صادر كرده و آن‏ها فرار كرده‏اند یا افراد فاسد و شرورى كه تا آخر عمر بر فساد و گناهان خویش اصرار ورزیدند، از قبیل: ولید بن عقبه، بسر بن ارطاه، نعمان بن بشیر، ضحاك بن قیس، نعیمان - كه پس از چهار مرتبه اجراى حد سرقت، براى مرتبه پنجم بازداشت و اعدام شد - و دیگر افرادى كه باید به تاریخچه زندگى آن‏ها مراجعه كرد و مسیر آخر زندگى‏اش را شناخت.

     

    ---------------------

    1). الاحكام فى الاصول، ج 2، ص 108 - 109، تحت عنوان «فى شرایط العمل بخبر الواحد».

     

     

       ثانیاً، هم چنان كه شخص عادل تا فسقش ثابت نشود ما باید او را هم چنان عادل بدانیم، شخص فاسق هم تا توبه و عدالت بعدى‏اش ثابت نشود شرعاً فاسق شمرده خواهد شد، شهادتش در دادگاه قبول نیست و حدیثش هم طبق قرآن، شایسته قبول نمى‏باشد. اكنون شما در بین این ده‏ها صحابه‏اى كه مرتكب معاصى كبیره و صغیره شده‏اند و ما آن‏ها را بر شمردیم و صدها نفر دیگر كه در كتب تفسیر، حدیث و رجال اهل‏سنّت معرفى شده‏اند، هر كدام را كه توبه‏شان ثابت شده و مورّخان آن را نقل كرده‏اند باید عادل بدانید و احادیثش را كه در دوران عدالتش نقل كرده بپذیرید، اما دیگران كه توبه‏شان ثابت نشده است، ادعاى توبه و بازگشت عدالت آن‏ها تنها ادعایى بى‏پایه و خلاف واقع خواهد بود.

     

       ثالثاً، بر فرض كه افراد مجهول التوبه را فاسق نشمریم، باز اصولیون اهل‏سنّت، حدیث «مجهول الحال» را فاقد ارزش و «بى اعتبار» دانسته‏اند.

    امام محمد غزالى در كتاب المستصفى مى‏نویسد: و مجهول الحال فی العدالة لا یقبل قوله.[1]

     

    --------------------

    1). المستصفى، ج 1، ص 158.

     

       مولوى حافظ: آقاى امینى، البته تحقیق در زندگى صحابه، شناخت دقیق سیره زندگى آن‏ها، عدالت، فسق و توبه آن‏ها كار آسانى نیست.

     

       مولوى عبدالصمد: بله، نیازمند همت ومطالعه جدّى همه كتب و متون مربوطه است كه اكثر ما مولوى‏ها به دلیل اشتغالات اهل مطالعه آن‏ها نیستیم و اگر بخواهیم آگاهانه و واقع‏بینانه در هر موضوع نظریه‏اى انتخاب كنیم - نه فقط تقلید از گذشتگان - باید جداً مانند آقاى امینى مطالعه كنیم.

     

       150 صحابى دروغین

     

       مولوى حافظ: خیر، مقصودم این نیست، بلكه نظرم این است كه شاید مطلبى، خبرى، ردپایى از بعضى محدثان صحابى در كتب یافت نشود. اخیراً كتابى به نام مأة و خمسون صحابى مختلق، تألیف علامه مرتضى عسكرى را دیدم كه اسامى 150 نفر صحابى دروغین را در آن كتاب نام برده و با دلیل ثابت كرده است كه اصلاً این 150 راوى صحابى در عالم وجود نداشته‏اند.

     

       مولوى محمد عمر: این دیگر یك دروغ و تهمت است. آقا این حرف‏ها را نزن.

     

       آقاى امینى: آقاى مولوى، عصبانى نشوید. بهتر نیست كه شما آن كتاب را تهیه و مطالعه كنید و منصفانه و بى طرفانه بررسى كرده بعد انتخاب نظر كنید؟

     

       مولوى محمد عمر: (سرى تكان داد) و گفت: مانعى ندارد، فردا دنبالش مى‏روم. از این توضیحات مفید و مستدل شما متشكرم. مشكل اجماع و «احتمال توبه» برایم حل شد. اكنون لطفاً از آن آیات كریمه‏اى كه نقل كردم و دلالت بر عدالت كلّ صحابه مى‏كرد بحث كنید، زیرا «آیات قرآن» را كه نمى‏توانید رد كنید.

     

       آقاى امینى: اكنون كه بى‏پایگى ادعاى اجماع روشن شد، باید دانست:

     

    آیات كریمه قرآن مجید وحى مطلق و سند اصلى همه مسلمانان و غیر قابل رد است، اما این آیات سه گانه كه قرائت فرمودید هیچ ربطى به «عدالت صحابه» ندارد، زیرا نه سخنى از عدالت گفته و نه اسمى از صحابه برده است، زیرا:

     

       اولاً، مخاطب آیه شریفه (كُنْتُمْ خَیْرُ اُمَّةٍ اُخْرِجَتْ لِلنَّاسِ تَاْمُرُونَ بِالْمَعْرُوفِ وَ تَنْهَوْنَ عَنِ الْمُنْكَرِ...)[1] كلّ امت اسلام است، چرا كه همه مسلمانان اعم از صحابه و معاصران پیامبر اكرم(ص) در همه قرن‏ها موظف به امر به معروف و نهى‏از منكر و جهاد فى سبیل‏الله هستند و این آیه هیچ اختصاصى به «صحابه» ندارد.

     

       ثانیاً، این آیه ربطى به «عدالت» ندارد، زیرا عدالت، یعنى پرهیزگارى از گناهان، ولى این آیه شریفه درباره موضوع بهترین امت‏بودن مسلمانان به دلیل عمل به واجبات مهمى چون امر به معروف و نهى‏از منكر و جهاد نازل شده است.

    چنان‏كه دو آیه دیگر هم چنین است، نه اختصاص به «صحابه» دارد و نه سخنى از «عدالت» به میان آورده است. دیگر آیات و احادیثى هم كه بر این موضوع اقامه شده به همین صورت است. این جاست كه ما در زمینه عدالت اصحاب تنها با آن همه آیات، احادیث و تواریخى مواجه هستیم كه فسق و معصیت كار بودن بعضى از اصحاب را اثبات مى‏كند و یك عالم محقق هم تابع دلیل شرع و عقل است. اكنون بفرمایید این همه دلایل چه مطلبى را اقتضا مى‏كند؟

     

    ---------------------

    1). آل عمران (3) آیه 110.

     

       مولوى محمد عمر: آقاى امینى، ما صدور این معاصى و جرایم را از اصحاب معمولى حضرت رسول(ص)مى‏توانیم بپذیریم و براساس اسناد و كتب ذكر شده به آن اعتراف كنیم، زیرا آن‏ها معصوم كه نبودند هیچ، همان عرب‏هاى دوران جاهلى بودند كه تا چند سال قبل از آن دخترانشان را زنده به گور مى‏كردند و در خانه خدا براى عبادت بت‏ها هنگام طواف گاهى عریان مى‏شدند، با چهار دست و پا راه مى‏رفتند و صداى حیوانات را از خود بیرون مى‏آوردند و به قول قرآن، مناجات آن‏ها هم در آن حال كف‏زدن و سوت كشیدن بود.


       اما اهانت شما را نسبت به بعضى بزرگان صحابه نمى‏توانیم تحمل كنیم.

     

       افراد برجسته‏اى، مثل خالد بن ولید (سیف الاسلام) ابوهریره (محدث بزرگ) و معاویه، یزید، تمام بنى امیه، حتى مروان حكم و پدرش حكم بن العاص و دیگر افرادى كه نقش چشم‏گیرى در گسترش اسلام داشتند، چگونه مى‏توان این‏ها مورد بى مهرى شما و منفور خدا و رسولش باشند؟

     

       آقاى امینى: آقاى مولوى، همان طور كه خودتان الان فرمودید، عده‏اى از اصحاب رسول الله(ص)جز كسانى كه قبل از بلوغ مسلمان شدند یا از والدین مسلمان متولد شده‏اند، سابقه شرك، بت پرستى و جهالت داشته‏اند و هم چنان كه اصحاب معمولى حضرت معصوم نبوده‏اند، اصحاب بزرگ و سرشناس هم معصوم نبوده‏اند و امكان دارد كه در دوران مسلمان بودنشان نیز معاصى كبیره یا صغیره را مرتكب شده باشند.

     

       مولوى حافظ: اتفاقاً افراد سرشناس در جامعه، هم چنان كه زمینه وتمكّن بیش‏ترى براى خدمت دارند، زمینه بیش‏ترى نیز براى معصیت دارند.





    • کل صفحات:2  
    • 1
    • 2
    •   

    در این وبلاگ شما میتوانید به افتضاحات و جهالت کسانی پی ببرید که دست از عترت برداشتند ودنبال هوای نفس حرکت کردند و به خانه سست عنکبوت پناه بردند

    هادی عباسی


    آخرین پست ها


    آمار وبلاگ

    • کل بازدید :
    • بازدید امروز :
    • بازدید دیروز :
    • بازدید این ماه :
    • بازدید ماه قبل :
    • تعداد نویسندگان :
    • تعداد کل پست ها :
    • آخرین بازدید :
    • آخرین بروز رسانی :