تبلیغات
چرا شیعه ؟ چرا سنی ؟ - مطالب مناظرات

چرا شیعه ؟ چرا سنی ؟

دفاع از مكتب حقه اهل البیت و رسوایی فرق ضاله

سب و لعن از منظر قران، سنت و سیره صحابه(4) بخش پایانی

موقف شیعه نسبت به زنان پیامبر

زنان پیامبر نیز از عموم حكم صحابه در این باره خارج نیستند.

قصه افك و موقف شیعه نسبت به آن

یكی دیگر از تهمت های دشمنان اهل بیت اینست كه قصه افك را منتسب به شیعه میكنند و در بین مردم شایع کرده ند که شیعه به عایشه العیاذ بالله تهمت زنا میزند كه  این دروغ است و ما زنان انبیاء را زنا کار نمیدانیم چون توهین به شخصیت انبیاء است

اولین بار این قصه را چه كسانی مطرح نمودند
   اما اگر به قران مراجعه نمائیدخواهید دید:

إِنَّ الَّذِینَ جَاءُوا بِالْإِفْكِ عُصْبَةٌ مِنْكُمْ لَا تَحْسَبُوهُ شَرًّا لَكُمْ بَلْ هُوَ خَیْرٌ لَكُمْ لِكُلِّ امْرِئٍ مِنْهُمْ مَا اكْتَسَبَ مِنَ الْإِثْمِ وَالَّذِی تَوَلَّى كِبْرَهُ مِنْهُمْ لَهُ عَذَابٌ عَظِیمٌ (النور11 )

صحابه این تهمت  را به عایشه زده اند ؛ اهل سنت سنگ عدالت صحابه را به سینه میزنند؛ در حالیكه همآنها بودند که به عایشه تهمت زنا زدند، قران نیز به آن اشاره میکند!

جالب این جا است كه یكی دو نفر نبودند بلكه عده ای كثیری این قضیه را مطرح می نمودند، زیرا قران میگوید عصبة منكم .

دروغگو حافظه ندارد
طبق ادعای وهابیت و مخالفین شیعه؛ مكتب شیعه در زمان عثمان بوجود آمد؛ میان این دو قضیه چه انداره فاصله است؟

راست گفته اند که دروغگو حافظه ندارد ؟!!

نقش عایشه در حوادث پس از پیامبر

پیامبر گرامی اسلام در زمان حیات مبارك خویش حوادث و فتنه هایی را پس از خود پیش بینی می نمودند. مخصوصا جنگ جمل را و بار ها می فرمودند:

أیتكن صاحبة الجمل الأدبب یقتل حولها قتلى كثیر وتنجو بعد ما كادت [1]

كدام یك از شما صاحب شتر پر مو هست ؟ كه مردمان زیادی در اطراف آن كشته خواهند شد.

و بار ها پیامبر مكرم اسلام نگرانی خود را از حوادث آینده ونقش عایشه در آن حوادث بیان میفرمودند:

كیف بإحداكن تنبح علیها كلاب الحوأب[2]

چگونه است زمانی كه بر یكی از شما سگان منطقه حوأب پارس میكند!ابن حنبل در كتاب المسند خویش نقل میكند كه سگان حواب بر عایشه پارس كردند.

حدثنا عبد الله حدثنی أبی ثنا یحیى عن إسماعیل ثنا قیس قال لما أقبلت عائشة بلغت میاه بنى عامر لیلا نبحت الكلاب قالت أی ماء هذا قالوا ماء الحوأب قالت ما أظننی الا انى راجعة فقال بعض من كان معها بل تقدمین فیراك المسلمون فیصلح الله عز وجل ذات بینهم قالت إن رسول الله صلى الله علیه وسلم قال لها ذات یوم كیف بإحداكن تنبح علیها كلاب الحوأب[3]

عایشه با اینكه خوب میدانست، پیامبر او را مامور به نشستن در خانه نموده است و اورا از فتنه بر حذر داشته است ولی باز هم كینه او نسبت به امیر المومنین علی علیه السلام چشم اورا كور نمود و راهش ادامه داد تا اینكه هزاران نفر از صحابه را به خاك و خون انداخت.

عده ای در دفاع از عایشه میگویند: عایشه فریب خورد و یا فراموش كرده بود كه رسول خدا چنین دستوری به وی داده اند.

ابن ابی الحدید در شرح نهج البلاغه و ابو جعفر اسكافی در المعیار و الموازنه نقل میكنند وقتی خبر خروج عایشه به ام سلمه رسید نزد عایشه رفت وبا وی به محاجه پرداخت بگونه ای كه هیچ حرف نگفته ای را برای عایشه باقی نماند و همه را به یاد عایشه آورد كه ما در این بخش تمام این محاجه را را نقل میكنیم.

قال : وروى من طرق أخرى أنها قالت لما بلغها قتله ، أبعده الله ! قتله ذنبه ، وأقاده الله بعمله ! یا معشر قریش لا یسومنكم قتل عثمان ، كما سام أحمر ثمود قومه ، إن أحق الناس بهذا الامر ذو الإصبع ، فلما جاءت الاخبار ببیعة علی علیه السلام ، قالت : تعسوا تعسوا ! لا یردون الامر فی تیم أبدا .

كتب طلحة والزبیر إلى عائشة وهی بمكة كتابا : أن خذلی الناس عن بیعة على ، وأظهری الطلب بدم عثمان ، وحملا الكتاب مع ابن أختها عبد الله بن الزبیر ، فلما قرأت الكتاب كاشفت وأظهرت الطلب بدم عثمان ، وكانت أم سلمة رضی الله عنها بمكة فی ذلك العام ، فلما رأت صنع عائشة ، قابلتها بنقیض ذلك ، وأظهرت موالاة علی علیه السلام ونصرته على مقتضى العداوة المركوزة فی طباع الصرتین .

قال أبو مخنف : جاءت عائشة إلى أم سلمة تخادعها على الخروج للطلب بدم عثمان ،فقالت لها : یا بنت أبی أمیة ، أنت أول مهاجرة من أزواج رسول الله صلى الله علیه وآله ، وأنت كبیرة أمهات المؤمنین ، وكان رسول الله صلى الله علیه وآله یقسم لنا من بیتك ، وكان جبریل أكثر ما یكون فی منزلك ، فقالت أم سلمة : لأمر ما قلت هذه المقالة ، فقالت عائشة : إن عبد الله أخبرنی أن القوم استتابوا عثمان ، فلما تاب قتلوه صائما فی شهر حرام ، وقد عزمت على الخروج إلى البصرة ومعی الزبیر ، وطلحة ، فأخرجی معنا ، لعل الله أن یصلح هذا الامر على أیدینا بنا ، فقالت أم سلمة : إنك كنت بالأمس تحرضین على عثمان ، وتقولین فیه أخبث القول ، وما كان اسمه عندك إلا نعثلا ، وإنك لتعرفین منزلة علی بن أبی طالب عند رسول الله صلى الله علیه وآله ، أفأذكرك ؟ قالت : نعم ، قالت : أتذكرین یوم أقبل علیه السلام ونحن معه ، حتى إذا هبط من قدید ذات الشمال ، خلا بعلی یناجیه ، فأطال ، فأردت أن تهجمی علیهما ، فنهیتك فعصیتنی ، فهجمت علیهما ،فما لبثت أن رجعت باكیة ، فقلت : ما شأنك ؟ فقلت : إنی هجمت علیهما وهما یتناجیان ، فقلت لعلى ، لیس لی من رسول الله إلا یوم من تسعة ، أیام ، أفما تدعنی یا بن أبی طالب ویومی ! فأقبل رسول الله صلى الله علیه وسلم على ، وهو غضبان محمر الوجه ، فقال :ارجعی وراءك ، والله لا یبغضه أحد من أهل بیتی ولا من غیرهم من الناس إلا وهو خارج من الایمان ، فرجعت نادمة ساقطة ! قالت عائشة : نعم أذكر ذلك .

قالت : وأذكرك أیضا ، كنت أنا وأنت مع رسول الله صلى الله علیه وسلم ، وأنت تغسلین رأسه ، وأنا أحیس له حیسا ، وكان الحیس یعجبه ، فرفع رأسه ، وقال : ( یا لیت شعری ، أیتكن صاحبة الجمل الا ذنب ، تنبحها كلاب الحوأب ، فتكون ناكبة عن الصراط ! ) ، فرفعت یدی من الحیس ، فقلت : أعوذ بالله وبرسوله من ذلك ، ثم ضرب على ظهرك ، وقال : ( إیاك أن تكونیها ) ، ثم قال : ( یا بنت أبی أمیة إیاك أن تكونیها یا حمیراء ، أما أنا فقد أنذرتك ) ، قالت عائشة : نعم ، أذكر هذا.
قالت : وإذ كرك أیضا كنت أنا وأنت مع رسول الله صلى الله علیه وسلم فی سفر له ، وكان على یتعاهد نعلی رسول الله صلى الله علیه وسلم فیخصفها ، ویتعاهد أثوابه فیغسلها ، فنقبت له نعل ، فأخذها یومئذ یخصفها ، وقعد فی ظل سمرة ، وجاء أبوك ومعه عمر ، فاستأذنا علیه ، فقمنا إلى الحجاب ، ودخلا یحادثانه فیما أراد ، ثم قالا : یا رسول الله ، إنا لا ندری قدر ما تصحبنا ، فلو أعلمتنا من یستخلف علینا ، لیكون لنا بعدك مفزعا ؟

فقال لهما : أما إنی قد أرى مكانه ، ولو فعلت لتفرقتم عنه ، كما تفرقت بنو إسرائیل عن هارون بن عمران ، فسكتا ثم خرجا ، فلما خرجنا إلى رسول الله صلى الله علیه وسلم ،قلت له ، وكنت أجرا علیه منا : من كنت یا رسول الله مستخلفا علیهم ؟ فقال : خاصف النعل ، فنظرنا فلم نر أحدا إلا علیا ، فقلت : یا رسول الله ، ما أرى إلا علیا فقال هو ذاك ،فقالت عائشة : نعم ، أذكر ذلك ، فقالت : فأی خروج تخرجین بعد هذا ؟ فقالت : إنما أخرج للاصلاح بین الناس وأرجو فیه الاجر إن شاء الله ، فقالت : أنت ورأیك . فانصرفت عائشة عنها ، وكتبت أم سلمة بما قالت وقیل لها إلى علی علیه السلام .[4]

با اتمام حجت ام سلمه بر عایشه آیا دیگر جایی برای دفاع از عایشه باقی می ماند.

عایشه همانند همسران دو پیامبر بزرگ حضرت نوح و حضرت لوط[5] علیهما السلام فریب شیطان را خورد و بلكه بد تر از آندو دیگران را نیز به هلاكت كشاند. خیانت همسر نوح و لوط (ع) یك مساله شخصی بود اما این خیانت از نوع افساد فی الارض و قیام بر علیه امام زمان بود. و عایشه دانسته این كار را انجام داد و هیچ عذری برایش باقی نمیماند.

عایشه با پیامبر خدا به مبارزه برخواست:

پیامبر خدا فرمود یا علی حربک حریی
كنز العمال - المتقی الهندی - ج 13 - ص 156 - 157
36483 عن عبد الله بن یحیى أن علیا أتى یوم البصرة بذهب وفضة فقال : أبیضی وأصفری غری غیری ، غری أهل الشام غدا إذا ظهروا علیك ، فشق قوله ذلك على الناس فذكر ذلك له فأذن فی الناس فدخلوا علیه فقال : إن خلیلی صلى الله علیه وسلم قال : یا علی ! إنك ستقدم على الناس وشیعتك راضین مرضیین ، ویقوم علیك عدوك غضابا مقمحین ، ثم جمع علی یده إلى عنقه یریهم الأقماح
 .مجمع الزوائد - الهیثمی - ج 9 - ص 132
وعن سلمان أن النبی صلى الله علیه وسلم قال لعلی محبك محبی ومبغضك مبغضی
 .مجمع الزوائد - الهیثمی - ج 9 - ص 132
وعن أم سلمة قالت أشهد أنى سمعت رسول الله صلى الله علیه وسلم یقول من أحب علیا فقد أحبنی ومن أحبنی فقد أحب الله ومن أبغض علیا فقد أبغضنی ومن أبغضنی فقد أبغض الله . رواه الطبرانی واسناده حسن .
پر واضح است كه این نوشتار به مذاق عده ای خوش نخواهد آمد و حكم به تكفیر و وجوب قتل نویسنده خواهند داد.

امید وارم ،مفتیان قبل از هرگونه فتوایی در این نوشتار تعمق نمایند. و در اعتقاد خویش نسبت به عدالت صحابه تجدید نظر نمایند.

و اگر قرار باشد تمام دعوا ها و فحش ها و كشت و كشتار را با رنگ اجتهاد  بپوشانیم دیگر سنگ روی سنگ بند نخواهد شد و مسیلمه كذاب نیز روز قیامت میتواند بگوبد خدا یا من اجتهاد كردم و ادعای نبوت نمودم پس به من اجر بده و مرا اهل بهشت گردان.همانگونه كه اجتهاد مسیلمه در برابر نص است اجتهاد صحابه بخصوص عایشه در جنگ جمل در برابر نص صریح روایات رسیده از پیامبر است. هیچ عذر و بهانه ای در برابر خداوند ندارد و اگر عایشه خود این اجتهاد را قبول داشت هرگز اظهار پشیمانی نمیكرد[6].

یك سوال:
چرا كسانی كه در برابر دیگر خلفاء اجتهاد نمودند معذور نیستند و آیا نمی توانستند بگویند مالك بن نویره مظلوم كه نخواست زكاة را به خالد بدهد او در ندادن زكاة اجتهاد كرده است چرا كار اورا قیام بر علیه خلیفه رسول خدا میدانید ولی عمل زشت خالد بن ولید كه مالك را سر برید و به زنش تجاوز نمود با آنكه این عمل او مخالف با صریح قران و نهی رسول خدا است اجتهاد است ؟؟؟

تتمه
در بعضی از روایات شیعی آمده است كه اهل البیت علیهم السلام به مخالفین خود نا سزا گفته اند مانند كلمه ثكلتك امك كه در منابع معتبر شیعی و سنی به وفور دیده میشود .

پاسخ:

كلمه ثكلتك امك مفهومش غیر از مفهوم سب است و همانند لعن جایز است این كلمه نوعی نفرین است كه در لسان بزرگان دینی آمده است كه همچون كلمه " تبت یدا ابی لهب" بریده باد دو دستان ابو لهب كه نفرین است  جایز می باشد

و من الله التوفیق

محمد هادی عباسی
مشهد مقدس
16/12/1388

فهرست منابع

توجه منابع این تحقیق بر اساس نرم افزار های مكتبة اهل البیت و مكتبة الشاملة میباشد.

1-              القران الكریم

2-              الاستیعاب - ابن عبد البر

3-              الإمامة و السیاسة لإبن قتیبة الدینوری، تحقیق الزینی

4-              أنساب الأشراف للبلاذری، (نرم افزار المکتبة الشاملة)

5-              تاج العروس للزبیدی،

6-              تاریخ الطبری

7-              روح المعانی للآلوسی

8-              السیرة الحلبیة - الحلبی

9-              شرح نهج البلاغة لإبن أبی الحدید

10-         الصحاح الجوهری

11-         الطبقات الكبرى ابن سعد- محمد

12-         عمدة القاری - العینی

13-         الفایق فی غریب الحدیث - جار الله الزمخشری

14-         فتح الباری - ابن حجر

15-         كتاب الفتوح - أحمد بن أعثم الكوفی

16-         كنز العمال - المتقی الهندی

17-         لسان العرب لإبن منظور

18-         مجمع البحرین الطریحی

19-         مجمع الزوائد - الهیثمی

20-         المحصول للرازی

21-         المختصر فی أخبار البشر ابوالفداء

22-         المستدرك - الحاكم النیسابوری

23-         مسند ابی یعلی

24-         مسند احمد - الإمام احمد بن حنبل

25-         المصنف - ابن أبی شیبة الكوفی

26-         المعیار والموازنة - أبو جعفر الإسكافی

27-         المفردات غریب القرآن/ أبى القاسم الحسین بن محمد المعروف بالراغب الاصفهانى

28-         الملل و النحل شهرستانی

29-         المواقف ایجی

30-         موسوعة أطراف الحدیث النبوی

31-         النهایة فی غریب الحدیث لإبن الأثیر



[1] الاستیعاب - ابن عبد البر - ج 4 - ص 1885 فتح الباری - ابن حجر - ج 13 - ص 45 – 46 مجمع الزوائد - الهیثمی - ج 7 - ص 234 – 235 المصنف - ابن أبی شیبة الكوفی - ج 8 - ص 711 الفایق فی غریب الحدیث - جار الله الزمخشری - ج 1 - ص 353

[2] مسند احمد - الإمام احمد بن حنبل - ج 6 - ص 52 / ج 6 - ص 97 المستدرك - الحاكم النیسابوری - ج 3 - ص 120 فتح الباری - ابن حجر - ج 13 - ص 45 – 46 مجمع الزوائد - الهیثمی - ج 7 - ص 234 / ج 8 - ص 289 عمدة القاری - العینی - ج 15 - ص 49 المعیار والموازنة - أبو جعفر الإسكافی - ص 27 – 29 شرح نهج البلاغة - ابن أبی الحدید - ج 6 - ص 216 – 218 كتاب الفتوح - أحمد بن أعثم الكوفی - ج 2 - ص 454 – 456

[3] مسند احمد - الإمام احمد بن حنبل - ج 6 - ص 52

[4] شرح نهج البلاغة - ابن أبی الحدید - ج 6 - ص 216 –  218 -  المعیار والموازنة - أبو جعفر الإسكافی - ص 27 - 29

[5] ضرب الله مثلا للذین كفروا امرأة نوح وامرأة لوط كانتا تحت عبدین من عبادنا صالحین فخانتاهما فلم یغنیا عنهما من الله شیئا وقیل ادخلا النار مع الداخلین( التحریم 10 )

[6] كتاب الفتوح - أحمد بن أعثم الكوفی - ج 2 - ص 487



  • نظرات() 
  • نوع مطلب :مناظرات ،شبهات ،
  • سب و لعن از منظر قران، سنت و سیره صحابه(3)

    3- صحابه و مساله سب و شتم

    وقتی به سیره صحابه مراجعه می كنیم به وضوح، بی احترامی آنها نسبت به یك دیگر را مشاهده میكنیم تا جایی كه فتوای كفر هم دیگر را  صادر نموده و به جنگ همدیگر می پردازند.

    كه ما به نمونه هایی از این موارد اشاره میكنیم چون مشت نمونه خروار است.

    صحابه و تكفیر یك دیگر:

    در تاریخ طبری آمده است :

    وقتی عرصه بر عثمان بن عفان خلیفه سوم تنگ شد و صحابه، تصمیم به قتل وی داشتند خلیفه در نامه ای كه به معاویه فرستاد و درخواست نیروی نظامی كرد نوشت:

    «كتب عثمان إلى معاویة بن أبی سفیان وهو بالشام:

    بسم الله الرحمن الرحیم: أمّا بعد؛ فإنّ أهل المدینة قد كفروا ، واخلفوا الطاعة ونكثوا البیعة، فابعث إلی من قبلك من مقاتلة أهل الشام على كُلّ صعب وذلول، فلمّا جاء معاویة الكتاب تربص به وكره مخالفة أصحاب رسول الله (، وقد علم اجتماعهم».[1]

    این نامه به وضوح نشان میدهدد كه صحابه چگونه به جان هم افتاده بودند نه تنها فحش و نا سزا ولعن نسبت به همدیگر نثار میكردند بلكه فتوای كفر و جهاد بر علیه یكدیگر را نیز صادر مینمودند[2]

    سیره ام المومنین عایشه

    ( این پیر خرفت احمق را بكشید!")

    ابو الفداء ـ از مورّخان بنام و مورد اعتماد اهل سنت ـ در کتاب المختصر فی أخبار البشر می‌گوید:

    كانت عائشة تنكر على عثمان مع من ینكر علیه و كانت تخرج قمیص رسول الله و تقول: هذا قمیصه و شعره لم یبل و قد بلی دینه.

    عایشه جزء انقلابیون بود و با افرادی که در برابر عثمان قیام کرده بودند، همگام بود. پیراهن و تکه‌ای از موی پیامبر را به دستش گرفته بود و می‌گفت: پیراهن و موی پیامبر، هنوز پوسیده نشده، ولی دین پیامبر را پوساندند و از بین بردند. [3]

    نقل می‌کنند:

    عایشه، نعلین پیامبر اکرم (صلی الله علیه و آله و سلم) را به دستش گرفته بود و خطاب به عثمان می‌گفت:

    ما أسرع ما تركتم سنة نبیكم و هذا شعره و ثوبه و نعله لم یبل بعد. فغضب عثمان غضبا شدیدا حتى ما درى ما یقول.

    هنوز پیراهن و کفش و موی پیامبر از بین نرفته است، دین پیامبر را شما کنار گذاشتید .عثمان خیلی عصبانی شد، بطوری‌که نمی‌دانست چه می‌گوید.[4]

    أم المؤمنین عایشه به مسلمانان می‌گفت:

    اقتلوا نعثلا، قتل الله نعثلا.

    پیر یهودی را بکشید.[5]

    حتی كتب لغت نیز در ماده نعثل به درگیری عایشه با عثمان اشاره نموده اند.

    النعثل الشیخ الأحمق و منه حدیث عائشة: "اقتلوا نعثلا، قتل الله نعثلا"، تعنى عثمان و هذا كان منها لما غاضبته و ذهبت إلى مكة.[6]

    این پیر احمق را بکشید، خدا او را بکشد. مقصودش عثمان بود. از دست عثمان غضبناک شد و به مکه مسافرت کرد.

    اما از دیدگاه مذهب شیعه كه بر گرفته از قران و عترت است سب نمودن، جایز نیست و در هیچ یك از متون معتبر شیعی یافت نمی شود كه بزرگان شیعه به كسی ناسزا گفته باشند.

    ما هرگز,  حتی به قاتلین اهل البیت ناسرا و فحش نمیدهیم بلکه آنچه در منابع شیعی وجود دارد لعن است كه خود یک نوع دعای منفی است و به معنی درخواست از خداوند برای دورگرداندن شخص مورد نظر از رحمت الهی می باشد.

    جواز لعن اذیت كنندگان حضرت زهراء (س) از قران و سنت

    در این باره وقتی چند آیه و روایت و وقایع تاریخی را كنار هم بگذاریم مساله آشكار خواهد شد.

    وقتی به آیه شریفه
    إن الذین یؤذون الله ورسوله لعنهم الله فی الدنیا والآخرة وأعد لهم عذابا مهینا ( الأحزاب 57 )
    مراجعه نمائید می بینید که کسانی که پیامبر را اذیت نموده اند خداوند آنها را در دنیا و آخرت لعنت نموده است
    این آیه را در کنار حدیث صحیح بخاری بگذار که میگوید
    صحیح البخاری - البخاری - ج 4 - ص 210
    حدثنا أبو الولید حدثنا ابن عیینة عن عمر و ابن دینار عن ابن أبی ملیكة عن المسور بن مخرمة
    ان رسول الله صلى الله علیه وسلم قال فاطمة بضعة منى فمن أغضبها أغضبنی
    هر کسی که فاطمه را بیازارد مرا آزرده است

    غضب خداوند در غضب فاطمه است:

    المستدرك - الحاكم النیسابوری - ج 3 - ص 153 - 154

    ( حدثنا ) أبو العباس محمد بن یعقوب ثنا الحسن بن علی بن عفان العامری ( وأخبرنا ) محمد بن علی بن دحیم بالكوفة ثنا أحمد بن حاتم بن أبی غرزة ( قالا ) ثنا عبد الله محمد بن بن سالم ثنا حسین بن زید بن علی عن عمر بن على عن جعفر بن محمد عن أبیه عن علی بن الحسین عن أبیه عن علی رضی الله عنه قال قال رسول الله صلى الله علیه وآله وسلم لفاطمة ان الله یغضب لغضبك ویرضى لرضاك * هذا حدیث صحیح الاسناد ولم یخرجاه *

    السنن الكبرى - البیهقی - ج 10 - ص 201 - 202

    ( أخبرنا ) أبو عبد الله الحافظ أنبأ أبو بكر بن إسحاق أنبأ إسحاق بن الحسن بن میمون ثنا أبو الولید الطیالسی ثنا سفیان بن عیینة عن عمرو بن دینار عن ابن أبی ملیكة عن المسور بن مخرمة ان رسول الله صلى الله علیه وسلم قال فاطمة بضعة منى من آذاها فقد آذانی - رواه البخاری فی الصحیح عن أبی الولید ورواه مسلم عن أبی معمر عن سفیان

    حال باید دید كه چه كسانی فاطمه (س) را آزرده اند ؟

    صحیح البخاری - البخاری - ج 5 - ص 82 - 83
     فوجدت فاطمة على أبی بكر فی ذلك فهجرته فلم تكلمه حتى توفیت وعاشت بعد النبی صلى الله علیه وسلم ستة أشهر فلما توفیت دفنها زوجها على لیلا ولم یؤذن بها أبا بكر وصلى علیها.

    صحیح البخاری - البخاری - ج 8 - ص 3
    ال فهجرته فاطمة فلم تكلمه حتى ماتت .

    صحیح مسلم - مسلم النیسابوری - ج 5 - ص 154
     فوجدت فاطمة على ابن بكر فی ذلك قال فهجرته فلم تكلمه حتى توفیت وعاشت بعد رسول الله صلى الله علیه وسلم ستة اشهر فلما توفیت دفنها زوجها علی بن أبی طالب لیلا ولم یؤذن بها أبا بكر وصلى علیها على.

    در همه این روایات معتبره موجود در صحاح اهل سنت مشخص شد كه فاطمه علیها السلام  را خلفا آزرده اند و طبق حدیث معتبره آزار واذیت فاطمه آزار و اذیت رسول خدا و غضب فاطمه غضب خداوند است پس ...!!



    [1] تاریخ الطبری 3: 402

    [2] ن ك پشت پرده عبدالله بن سباء /فصل سوم /انگیزه دوم (مجموعه پژوهش ها 3)

    [3] المختصر فی أخبار البشر، ج1، ص172

    [4] أنساب الأشراف للبلاذری، ج2، ص276(نرم افزار المکتبة الشاملة) ـ الفتوح لإبن أعثم، ج1، ص4 ـ شرح نهج البلاغة لإبن أبی الحدید، ج3، ص49

    [5] الفتوح لإبن أعثم، ج2، ص421 ـ الإمامة و السیاسة لإبن قتیبة الدینوری، تحقیق الزینی، ج1، ص51 ـ روح المعانی للآلوسی، ج22، ص11 ـ المحصول للرازی، ج4، ص343

    [6] النهایة فی غریب الحدیث لإبن الأثیر، ج5، ص80 ـ لسان العرب لإبن منظور، ج11، ص669 ـ تاج العروس للزبیدی، ج15، ص745



  • نظرات() 
  • نوع مطلب :مناظرات ،شبهات ،
  • سب و لعن از منظر قران، سنت و سیره صحابه(2)

    2- مفهوم سب ولعن از دیدگاه قران:

    چنانچه در كتب لغت میان این دو مفهوم تفاوت بود در قران نیز به وضوح می یابیم كه در سی و هشت مورد ماده  لعن استفاده شده است كه به جز یك مورد كه منسوب به بندگان است سی و هفت مورد دیگر منسوب به خود خداوند است.

    اما ماده ‹ سبب› در قران فقط  یك مورد آمده است و آنهم در سیاق نهی كه در آیه 108 سوره مباركه انعام ذكر شده است.

    ولا تسبّوا الذین یدعون من دون الله فیسبّوا الله عدواً)[انعام 108].

    كه از نهی قران در باره سب متوجه می شویم كه سب وشتم قبیح است و با لعنی كه خود خداوند حكیم در قران استفاده نموده است تفاوت دارد و اگر تفاوتی نبود نباید خداوند لعن میكرد چون: خداوند حكیم كار قبیح انجام نمیدهد. از اینكه خداوند در قران سی وهفت مرتبه از ماده لعن در مورد مردم استفاده نموده است فهمیده میشود كه لعن یك ماهیت درست و صحیحی دارد و مطلوب خداوند و مشروع است.

    3- لعن در سنت نبوی:

    وقتی به سنت شریفه پیامبر اكرم (ص) مراجعه می كنیم به وضوح در می یابیم كه رسول خدا در ده ها  مورد دشمنان رسالت و منافقین و مشركین و اهل كتاب و حتی صحابه را مورد لعن ونفرین قرار داده اند .[1]

    كه در كتاب موسوعه اطراف الحدیث النبوی در ماده لعن به بیش از سیصد عنوان حدیث نبوی اشاره میكند[2] كه با كلمه لعن آغاز میگردد. با آنكه نویسنده كتاب موفق نشده است تمام موارد را جمع كند زیرا احادیثی همچون لعن الله من تخلف عن جیش اسامه را ندیده است .[3]

    موارد فراوانی وجود دارد كه رسول خدا (ص) در قنوت نماز عده ای را نامبرده لعنت می كردند كه متاسفانه عده ای نخواسته اند نام آنان فاش شود؛ به جای نام از كلمه فلان و فلان[4] استفاده نموده اند.

     5547 - حدثنا إسحاق حدثنا عبد العزیز بن محمد حدثنا معمر عن الزهری عن سالم عن أبیه قال : لعن رسول الله صلى الله علیه و سلم فی صلاة الصبح فلانا وفلانا : ناسا من المنافقین ... قال حسین سلیم أسد : إسناده صحیح [5]

    31746 عن محمد بن كعب القرظی قال : لعن رسول الله صلى الله علیه وسلم الحكم وما ولد إلا الصالحین وهم قلیل . ( عب ).[6]

    قال حدثنا عبد الله حدثنی أبی ثنا یزید بن هارون قال انا محمد بن إسحاق عن خالد بن عبد الله بن حرملة عن الحرث بن خفاف عن أبیه خفاف بن ایماء بن رحضة الغفاری قال ركع رسول الله صلى الله علیه وسلم فی الصلاة ثم رفع رأسه فقال غفار غفر الله لها وأسلم سالمها الله وعصیة عصت الله ورسوله اللهم العن بنى لحیان اللهم العن رعلا وذكوانا ثم كبر ووقع ساجدا قال خفاف فجعلت لعن الكفر من أجل ذلك.[7]

    حدثنا عبد الله حدثنی أبی ثنا یونس ثنا حماد یعنى ابن زید عن هشام بن عروة عن أبیة عن عائشة قالت قدم رسول الله صلى الله علیه وسلم المدینة وهی وبیئة ذكر ان الحمى صرعتهم فمرض أبو بكر وكان إذا أخذته الحمى یقول

    كل امرئ مصبح فی أهله * والموت أدنى من شراك نعله

    قالت وكان بلال إذا أخذته الحمى یقول

    ألا لیت شعری هل أبیتن لیلة * بواد وحولی اذخر وجلیل

    وهل أردن یوما میاه مجنة * وهل یبدون لی شامة وطفیل

    اللهم العن عتبة بن ربیعة وشیبة بن ربیعة وأمیة بن خلف كما أخرجونا من مكة فلما رأى رسول الله صلى الله علیه وسلم ما لقوا قال اللهم حبب إلینا المدینة كحبنا مكة أو أشد اللهم صححها وبارك لنا فی صاعها ومدها وانقل حماها إلى الجحفة قال فكان المولود یولد بالجحفة فما یبلغ الحلم حتى تصرعه الحمى[8]

     ( حدثنی ) علی بن محمد بن عقبة الشیبانی بالكوفة ثنا محمد بن إسماعیل ثنا عبد الله بن صالح حدثنی لیث حدثنی عمران ابن أبی انس عن حنظلة بن علی عن خفاف بن إیماء الغفاری رضی الله عنه قال سمعت رسول الله صلى الله علیه وآله وسلم یدعو فی صلاة الصبح اللهم العن بنى لحیان ورعلا وذكوان وعصیة عصوا الله ورسوله وغفارا غفر الله لها وأسلم سالمها الله *[9]

    البته در روایات اهل سنت مواردی نیز هست كه نشانگر شتم از طرف پیامبر است كه ما چون اعتقاد به این مساله نداریم و پیامبران را معصوم میدانیم حتی از ذكر آدرس آن نیز خود داری میكنیم.



    [1]  همین حالا كه بنده مشغول نوشتن این نوشتار هستم كلمه لعن رسول الله را در مكتبه الشاملة در یك محدوده خاص جستجو نمودم نتیجه ای كه به دست امد بسیار شگفت انگیز است در همان محدوده بیش از 940 مورد این كلمه را پیدا نمود.

    [2] موسوعة أطراف الحدیث النبوی / المجلد السادس: 594 ـ 606. به نقل از مفهوم اللّعن وحكمته فی القرآن الكریم والسنّة النبویة (مجموعه فی رحاب اهل البیت)

    [3] این مطلب را شهرستانی در الملل و النحل ج 1 ص 22 مقدمه چهارم در باب اختلافات صحابه چنین نقل نموده است الخلاف الثانی فی مرضه أنه قال : ( جهزوا جیش أسامة لعن الله من تخلف عنه ) المواقف ایجی ج 3 ص 650

    [3]   ابن سعد- محمد- الطبقات الكبرى - ج 2 - ص 248 - 250

     الحلبی - السیرة الحلبیة - - ج 3 - ص 227 - 228

    لما كان یوم الاثنین لأربع لیال بقین من صفر سنة أحدى عشرة من الهجرة أمر صلى الله علیه وسلم بالتهیؤ لغزو الروم فلما كان من الغد دعا صلى الله علیه وسلم أسامة ابن زید فقال سر إلى موضع قتل أبیك فأوطئهم الخیل فقد ولیتك هذا الجیش فاغز صباحاعلى أهل أبنى وحرق علیهم واسرع السیر لتسبق الأخبار فإن ظفرك الله علیهم فأقل اللبث فیهم وخذ معك الأدلاء وقدم العیون والطلائع معك

    فلما كان یوم الأربعاء بدأ به صلى الله علیه وسلم وجعه فحم وصدع فلما أصبح یوم الخمیس عقد صلى الله علیه وسلم لأسامة لواء بیده ثم قال اغز باسم الله وفی سبیل الله وقاتل من كفر بالله فخرج رضی الله تعالى عنه بلوائه معقودا فدفعه إلى بریدة وعسكر بالجرف فلفم یبق أحد من وجوه المهاجرین والأنصار إلا اشتد لذلك منهم أبو بكر وعمر وأبو عبیدة بن الجراح وسعد بن أبی وقاص رضی الله تعالى عنهم فتكلم قوم وقالوا یستعمل هذا الغلام على المهاجرین الأولین والأنصار أی لأن سن أسامة رضی الله تعالى عنه كان ثمان عشرة وقیل تسع عشرة سنة وقیل سبع عشرة سنة ... وقیل كان عمر أسامة رضی الله تعالى عنه عشرین سنة ولما بلغ رسول الله صلى الله علیه وسلم مقالتهم وطعنهم فی ولایته مع حداثه سنه غضب صلى الله علیه وسلم غضبا شدیدا وخرج وقد عصب على رأسه عصابة وعلیه قطیفة وصعد المنبر فحمد الله وأثنى علیه ثم قال أما بعد أیها الناس فما مقالة بلغتنی عن بعضكم فی تأمیری أسامة ولئن طعنتم فی تأمیری أسامة لقد طعنتم فی إمارتی أباه من قبله وأیم الله إن كان لخلیقا بالإمارة وإن ابنه من بعده لخلیق للإمارة وإن كان لمن أحب الناس إلى وإنهما منظنة لكل خیر فاستوصوا به خیرا فإنه من خیاركم وتقدم أنه رضی الله تعالى عنه كان یقال له الحب ابن الحب وكان رسول الله صلى الله علیه وسلم یمسح خشمه وهو صغیر بثوبه

    [4] این موضوع در كتب حدیثی اهل سنت بسیار شایع است مخصوصا در صحاح بیشتر در جایی كه ذكری از فضائل اهل بیت باشد و یا نام از كسانی برده شده كه به مذاق اهل سقیفه خوش نیامده است كه در این مورد تحقیقی بنام فلانیات بخاری وجود دارد.

    [5] مسند ابی یعلی جزء 9 ص 403( مسند ابن مسعود)

    [6] كنز العمال - المتقی الهندی - ج 11 - ص 361

    [7] مسند احمد - الإمام احمد بن حنبل - ج 4 - ص 57

    [8] مسند احمد - الإمام احمد بن حنبل - ج 6 - ص 260

    [9] المستدرك - الحاكم النیسابوری - ج 3 - ص 592



  • نظرات() 
  • نوع مطلب :شبهات ،مناظرات ،
  • سب و لعن از منظر قران، سنت و سیره صحابه (1)

    بسم الله الرحمن الرحیم

    سب و لعن ازمنظر قران ، سنت و سیره صحابه

    فَبَشِّرْ عِبَادِ الَّذِینَ یَسْتَمِعُونَ الْقَوْلَ فَیَتَّبِعُونَ أَحْسَنَهُ أُولَئِكَ الَّذِینَ هَدَاهُمُ اللَّهُ وَأُولَئِكَ هُمْ أُولُو الْأَلْبَابِ (الزمر 16-17)

    چكیده:

    یكی از حربه هایی كه دشمنان شیعه برای مباح جلوه دادن خون شیعه از آن استفاده میكند این است كه شیعه به صحابه پیامبر(مخصوصا ) بی احترامی میكند وبه انان نا سزا میگوید و سب میكند.
    این نكته ، نباید فراموش شود كه در لسان قران وسنت رسول خدا و لغویین میان سب و لعن تفاوت ماهوی وجود دارد كه خداوند در قران 38 مورد از ماده لعن در باره اشخاص استفاده شده است. . لكن سب یك مورد و آنهم در سیاق نهی در قران مجید آمده است.

    پیامبر گرامی اسلام نیز عده ای را در نماز لعن مینمودند.

    مفهوم لعن دعای منفی برای شخص مورد نظر است ولی سب نوعی ناسزا و فحش است،كه در شریعت اسلامی جایز نیست.
    لعن نوعی ابراز انزجار از دشمنان اسلام و منافقین و مشركین است كه در لسان قران و روایات آمده است.

    صحابه نسبت به همدیگر هیچ احترامی قائل نبود ه اند و به سب و لعن وحتی تكفیر و قتل یك دیگر دست زده اند.

    انگیزه نوشتار:

    یكی از اهل سنت (بنام عبدالله )در همین وبلاگ اشكال نموده بود كه چرا شیعیان به زنان پیامبر كه خداوند آنان را امهات مومنین خطاب كرده است ناسزا میگویند:

    این برادر سنی ما به یك بخش اشكال اشاره نموده است اما وقتی به كتاب های وهابیان مراجعه میكنیم اشكال عام تر است و میگویند كه شیعه به صحابه سب میكند كه در میان صحابه زنان پیامبر (ص) نیز داخل اند.

    در پاسخ این اشكال قبل از همه چیز باید این نكته معلوم شود كه میان سب  و لعن تفاوت وجود دارد و آنچه كه مذموم از طرف خداوند است سب است كه دامن شیعه از این تهمت بری است .شیعه به مخالفین خود ناسزا نمیگوید[1].

    اشكال كننده در مفهوم سب و لعن خلط نموده است كه در این نوشتار ما به بررسی این دو مفهوم از منظر لغت و قران و سنت و سیره صحابه میپردازیم.

    خلاصه بحث

    1-         از حیث لغوی میان مفهوم لعن و سب تفاوت است.

    2-         قران لعن را جایز و سب را نهی میكند.

    3-         پیامبر (ص) عده ای را لعن نموده است.

    4-         صحابه هم لعن كرده اند وهم سب یكدیگر.

    1- سب ولعن در كتابهای لغت:

    در كتاب های لغت میان لعن وسب شتم تفاوت گذاشته اند.

    مفهوم لعن وتفاوت آن با سب و شتم

    راغب اصفهانی می گوید: «اللعن: الطرد والإبعاد على سبیل السخط، وذلك من الله تعالى فی الآخرة عقوبة; وفی الدنیا انقطاع من قبول رحمته وتوفیقه، ومن الإنسان دعاء على غیره».[2]

    لعن دور كردن و راندن كسی به بگونه ناراحتی است كه در قیامت از جانب خدا یك نوع عقوبت محسوب میشود ، ولی در دنیا از طرف خداوند دوری از رحمت وسلب توفیق عبد و از جانب بندگان دعا بر دیگری است.

    طریحی می نویسد: «اللعن: الطرد من الرحمة... وكانت العرب إذا تمرّد الرجل منهم أبعدوه منهم وطردوه لئلاّ تلحقهم جرائره، فیقال: لعن بنی فلان...»[3]

    لعن :دور گرداندن از رحمت است ... و هر گاه در میان عرب كسی تمرد می كرد او را از خود دور نموده ومی راندند تا اثرات خطای او دامنگیر آنها نشود و گفته میشد ملعون ( رانده شده ) بنی فلان.

    ابن أثیر در النهایة می گوید: «أصل اللعن: الطرد والإبعاد من الله، ومن الخلق السبّ والدعاء.[4] وعلى هذا الجوهری فی صحاحه أیضاً[5]

    اصل لعن طرد و دور گرداندن از رحمت خدا است و از جانب مردم نوعی سب و دعا میباشد.

    تا این جا به مفهوم لغوی لعن پرداختیم .

    سب و شتم در لغت:

    ابن أثیر: «السبّ: الشتم»[6]
    سب همان شتم (ناسزا و فحش ) است.

    نظر جوهری [7]  وطریحی[8] و ابن منظور[9] نیز چنین است

    و تفاوت چندانی میان دو واژه سب و شتم در لغت عرب نیست و با هم مترادف اند كه البته اصفهانی در المفردات خود به همان تفاوت اندك نیز اشاره نموده است و گفته است:

    «أن السبّ: الشتم الوجیع»[10] سب نا سزای سخت است .

    و شتم در نزد طریحی :  «أن تصف الشیء بما هو ازراء ونقص»[11] شتم آن است كه توصیف كنی به چیزی كه موجب نقص است

    و نزد ابن منظور: «قبیح الكلام ولیس فیه قذف»[12]. كلام زشنتی كه در آن تهمت نباشد.

    ما حصل بررسی این دو مفهوم این است كه :

    لعن اگر از جانب خداوند باشد به معنی دور گرداندن از رحمت است و اگر از جانب مردم باشد درخواست ازخداوند برای دور گرداند شخص مورد نظر از رحمت و لطف خدا است.

    و لعن چیزی غیر از سب و شتم است كه در آن كلام قبیح كه در مذمت و تنقیص و نا سزا وجود دارد.

    ادامه را در هفته بعد بخوانید

    [1] در نرم افزار مكتبة الشاملة كتابی وجود دارد بنام الوارف فی جواز التثریب علی المخالف نوشته عبد العزیز بن صالح الجربوع  یكی از وهابیون كه در این كتاب هر نوع لعن وتهمت و نا سزا را برمخالفین جایز میداند

    [2] المفردات: 451.

    [3] مجمع البحرین: 4/124

    [4] النهایة: 2 / 255.

    [5] الصحاح:6/2196 .

    [6] النهایة: 4 / 330.

    [7] الصحاح: 1 / 144

    [8] مجمع البحرین: 2/281

    [9] لسان العرب: 1/456 .

    [10] المفردات: 220 .

    [11] مجمع البحرین: 2/481 .

    [12] لسان العرب: 12/318.



  • نظرات() 
  • نوع مطلب :مناظرات ،شبهات ،
  • نماز با دست باز یا بسته

    بنام خداوند رحمن و رحیم

    هر مسلمانی از خود میپرسد كه دین خود را بعد از این همه قرون از چه كسانی بگیرم و چگونه مطمئن بشوم كه عملی را كه من انجام میدهم مطابق دستور واقعی پیامبر گرامی اسلام میباشد.

    ملاك چیست؟ حقیقت كدام است؟ چه كسی راست میگوید؟ وقتی به سخنان ناب رسول مكرم اسلام و قران مراجعه میكنیم میبینیم كه هردو ما را به یك سو سوق میدهند و آنهم اهل البیت علیهم السلام میباشد

    قران با آیه تطهیر مهر عصمت بر گفته های آنان میزند و سنت نیز آنان را عدل قران معرفی میكند و ملاك دریافت حقیقت را پیروی از عترت و اهل البیت علیهم السلام داد میزند.و میگوید كه : انی تارك فیكم الثقلین كتاب الله و عترتی ؛ كتاب الله حبل ممدود من السماء و عترتی اهل بیتی ؛ما ان تمسكتم بهما لن تضلوا بعدی ابدا و انهما لن یفترقا حتی یردا علی الحوض

    كه مخاطب این حدیث شریف صحابه نیز هستند و پیامبر (ص)صحابه را نیز مامور به پیروی از عترت نموده است و الا صحابه هم گمراه خواهند شد

    و در هیچ روایت صحیحی چه شیعه و چه سنی نیامده است كه دستور به پیروی مطلق از غیر اهل البیت علیهم السلام داده باشد.

    در این نوشتار به بحث كیفیت نماز رسول خدا میپردازیم و ادله ای  اهل سنت در باره دست بسته نماز خواندن   مطرح میكنند را در بوته نقد قرار میدهیم تا ببینیم كه از این آزمایش چگونه بیرون میاید .
    (این نوشتار را در پاسخ یكی از جوانان سنی كه در مزار شریف افغانستان مطرح نموده است نوشته ام عزیزانی كه مایل به آگاهی بیشتر در این زمینه باشند میتوانند به سایت ولی عصر به مراجعه نمایند)

    بسم الله الرحمن الرحیم

    (فَبَشِّرْ عِبَادِ * الَّذِینَ یَسْتَمِعُونَ الْقَوْلَ فَیَتَّبِعُونَ أَحْسَنَهُ أُولَئِكَ الَّذِینَ هَدَاهُمُ اللهُ وَأُولَئِكَ هُمْ أُولُو الْأَلْبَابِ) الزمر 17- 18

    یك نكته مهم :

    شیعه در فقه و اصول خویش تابع دستورات اهل البیت علیهم السلام است .و فقه خود را از آنان میگیرد بوی‍ژه فقه پویای امام صادق كه همه مذاهب بویژه امام ابوحنیفه شاگردی آن حضرت را نموده است.

    شیعه بر اساس روایات متواتر و صحیح السند مانند حدیث شریف ثقلین كه در منابع معتبر اهل سنت نیز نقل شده است  معتقد است كه باید احكام فقهی و اعتقادی دین را ازطریق اهل البیت (ع) گرفت و بر اساس تاسی به آن بزرگواران در مساله نماز و هر حكم فقهی و اعتقادی دیگر به احادیثی كه از طریق اهل البیت علیهم السلام به پیامبر اكرم (ص) میرسد عمل میكند.

    در این چند سطر به مساله تكتف در نماز (دست بستن) میپردازیم كه هر از چند گاهی ذهن عده ای را مشغول به خود میكند.

     لازم به یاد آوری است كه در مسائل فقهی اختلافات فروانی بین علماء اسلام وجود دارد و حتی بین خود ائمه مذاهب اربعه اختلاف فقهی و احیانا اعتقادی وجود دارد و اگر اختلافی نبود تقسیم به چهار مذهب معنی نداشت.

    ما ضمن حفظ حرمت فتاوای فقهی و احترام گذاشتن به احكام فقهی علماء اهل سنت در این نوشتار به ادله شیعیان برای دست باز نماز خواندن میپردازیم.

    شیعیان نماز با دست باز میخوانند چون معتقدند كه پیامبر اكرم صلی الله و علیه وآله وسلم این گونه نماز میخوانده است.

    ادله شیعه برای دست باز نماز خواندن:

    1-      روایات رسیده از طریق اهل البیت علیهم السلام بیانگر این مساله است كه پیامبر اكرم با دست باز نماز خوانده است و ما هم به دلیل پیروی از عترت گرامی پیامبر مكرم اسلام با دست باز نماز میخوانیم.

    2-      روایاتی كه از طرف اهل سنت برای دست بسته نماز خواندن پیامبر نقل شده است از سه حال خارج نیست

    الف: یا سندشان ضعیف است.

    ب : دلالت بر موضوع ندارد.

    ج : دلالت بر موضوع دارد

    در مورد الف و ب حال روایات مشخص است و قابل اعتناء نیستند.

    اما در مورد روایاتی كه دلالت بر موضوع دارند یك مشكل مهم وجود دارد.

    ائمه چهارگانه مذاهب اهل سنت ؛ احمد بن حنبل،‌ ابو حنیفه ، ابن ادریس شافعی  و امام مالك به این روایات اعتناء نكرده اند چون اگر این روایات صحیح السند بود باید امامان چهار گانه مذاهب  سنت اهل ، فتوا بر وجوب تكتف (دست بسته نماز خواندن ) میدادند.

    3-      روایات توضیحیه
    روایات توضیحیه روایاتی هستند كه اعمالی را كه پیامبر اسلام صلی الله و علیه وآله و سلم انجام داده اند تشریح نموده است .

    در این روایات كه صحیح السند هستند در كتابهای معتبر اهل سنت مانند سنن ترمذی و مسند احمد بن حنبل نقل شده است

    احمد حنبل پیشوا و مرجع فقهی حنبلیها و دیگر محدثان و فقیهان با تفاوتهائی نماز رسول خدا را نقل كرده اند كه در ادامه متن آن را مشاهده می نمائید:

    حدثنا عبد اللَّهِ حدثنی أبی ثنا یحیى بن سَعِیدٍ عن عبد الْحَمِیدِ بن جَعْفَرٍ قال حدثنی محمد بن عَطَاءٍ عن أبی حُمَیْدٍ الساعدی قال سَمِعْتُهُ وهو فی عَشَرَةٍ من أَصْحَابِ النبی صلى الله علیه وسلم أَحَدُهُمْ أبو قَتَادَةَ بن ربعی یقول انا أَعْلَمُكُمْ بِصَلاَةِ رسول اللَّهِ صلى الله علیه وسلم قالوا له ما كُنْتَ أَقْدَمَنَا صُحْبَةً وَلاَ أَكْثَرَنَا له تَبَاعَةً قال بَلَى قالوا فأعرض قال كان إذا قام إلى الصَّلاَةِ اعْتَدَلَ قَائِماً وَرَفَعَ یَدَیْهِ حتى حَاذَى بِهِمَا مَنْكِبَیْهِ فإذا أَرَادَ ان یَرْكَعَ رَفَعَ یَدَیْهِ حتى یُحَاذِى بِهِمَا مَنْكِبَیْهِ ثُمَّ قال الله أَكْبَرُ فرفع ثُمَّ أعتدل فلم یَصُبَّ رَأْسَهُ ولم یَقْنَعْهُ وَوَضَعَ یَدَیْهِ على رُكْبَتَیْهِ ثُمَّ قال سمع الله لِمَنْ حَمِدَهُ ثُمَّ رَفَعَ وَاعْتَدَلَ حتى رَجَعَ كُلُّ عَظْمٍ فی مَوْضِعِهِ مُعْتَدِلاً ثُمَّ هَوَى سَاجِداً وقال الله أَكْبَرُ ثُمَّ جَافَى وَفَتَحَ عَضُدَیْهِ عن بَطْنِهِ وَفَتَحَ أَصَابِعَ رِجْلَیْهِ ثُمَّ ثَنَى رِجْلَهُ الْیُسْرَى وَقَعَدَ علیها وَاعْتَدَلَ حتى رَجَعَ كُلُّ عَظْمٍ فی مَوْضِعِهِ ثُمَّ هَوَى سَاجِداً وقال الله أَكْبَرُ ثُمَّ ثَنَى رِجْلَهُ وَقَعَدَ علیها حتى یَرْجِعَ كُلُّ عُضْوٍ إلى مَوْضِعِهِ ثُمَّ نَهَضَ فَصَنَعَ فی الرَّكْعَةِ الثَّانِیَةِ مِثْلَ ذلك حتى إذا قام مِنَ السَّجْدَتَیْنِ كَبَّرَ وَرَفَعَ یَدَیْهِ حتى یُحَاذِىَ بِهِمَا مَنْكِبَیْهِ كما صَنَعَ حین افْتَتَحَ الصَّلاَةَ ثُمَّ صَنَعَ كَذَلِكَ حتى إذا كَانَتِ الرَّكْعَةُ التی تنقضی فیها الصَّلاَةُ أَخَّرَ رِجْلَهُ الْیُسْرَى وَقَعَدَ على شِقِّهِ مُتَوَرِّكاً ثُمَّ سَلَّمَ.

    ابو حمید ساعدی در حضور ده نفر از اصحاب رسول خدا صلی الله علیه و آله كه ابو قتاده ربعی یكی از آنان بود گفت: من در بین شما به نماز خواندن رسول خدا صلی الله علیه و آله آگاه ترم، گفتند: تو نه سابقه ات از ما بیشتر است و نه متابعت و پیروی ات، گفت: سخن شما درست است. گفتند: نماز رسول خدا را تشریح كن، گفت: وقتی كه به نماز می ایستاد بدنش صاف و آرام می گرفت دستها را تا نزدیك گوشها بالا می آورد سپس تكبیر می گفت و چون ركوع می رفت دستها را تا نزدیك گوشها بالا می آورد و تكبیر می گفت و در ركوع دستها را بر زانوها می گذاشت و هنگام سر از ركوع بلند كردن می گفت: سمع الله لمن حمده، و صبر می كرد تا بدنش آرام بگیرد، سپس تكبیر می گفت و به سجده می رفت در حالی كه دستها را از بدنش فاصله می داد و انگشتهای پا را باز می گذاشت، آنگاه بر زانوی چپ می نشست و آرام می گرفت، سپس تكبیر می گفت و سجده دوم را انجام می داد و ركعت دوّم را مانند اول به جا می آورد و ركعات بعد را هم به همین صورت انجام می داد و در ركعت آخر سلام می داد.

    مسند الإمام أحمد: ج 5 ص 424، رقم 23647، دار النشر : مؤسسة قرطبة – مصر.

    و در سنن دارمی در پایان حدیث آمده است

    قالوا: صَدَقْتَ هَكَذَا كانت صَلَاةُ رسول اللَّهِ صلى الله علیه وسلم.

    گفتند: راست گفتی، نماز رسول خدا چنین بود.

    سنن الدارمی: ج 1 ص 361 رقم 1356، دار النشر : دار الكتاب العربی - بیروت - 1407 ، الطبعة : الأولى ، تحقیق : فواز أحمد زمرلی , خالد السبع العلمی

    سند حدیث

    ترمذی پس از نقل حدیث می نویسد:

    وفی الْبَاب عن أَنَسٍ قال أبو عِیسَى حَدِیثُ أبی حُمَیْدٍ حَدِیثٌ حَسَنٌ صَحِیحٌ وهو الذی اخْتَارَهُ أَهْلُ الْعِلْمِِ.

    حدیث ابو حمید حدیثی حسن و صحیح است كه دانشمندان آن را پذیرفته و به آن عمل كرده اند.

    سنن الترمذی: ج 2 ص 45، 79 رقم 260، دار النشر : دار إحیاء التراث العربی - بیروت - - ، تحقیق : أحمد محمد شاكر وآخرون

    همانگونه كه در این نقل ملاحظه نمودید از اذكار و اوراد و بقیه واجبات و مستحبات نماز خبری نیست، اگر چه در احادیث دیگر با اختلاف فراوان بیان شده است.

    بخاری در كتاب قرّة العینین تصویر كوتاهی از نماز رسول خدا را كه پس از تكبیر به قرائت نیز اشاره دارد آ نرا به نمایش گذاشته است.

    حدثنا عبید بن یعیش حدثنا یونس بن بكیر أن بن إسحاق عن العباس بن سهل الساعدی قال كنت بالسوق مع أبی قتادة وأبی أسید وأبی حمید كلهم یقولون: أنا أعلمكم بصلاة رسول الله صلى الله علیه وسلم، فقالوا لأحدهم: صلّ، فكبّر، ثمّ قرأ، ثمّ كبّر وركع، فقالوا: أصبت صلاة رسول الله صلی الله علیه وسسلّم.

    عباس بن سهل ساعدی می گوید: در بازار همراه ابو قتاده و ابو اسید و ابو حمید بودم كه هر یك به دیگری می گفت: من از شما داناتر به نماز پیامبر هستم، به یك نفر پیشنهاد كردند تا مانند رسول خدا نماز به خواند، آن فرد تكبیر گفت سپس سوره ای خواند و تكبیر گفت و به ركوع رفت، گفتند: همانگونه كه رسول خدا نماز می خواند تو نماز خواندی.

    محمد بن إسماعیل أبو عبدالله البخاری الجعفی الوفاة: 256 ، قرة العینین ج 1 ص دار النشر : دار الأرقم - الكویت - 1404 - 1983 ، الطبعة : الأولى ، تحقیق : أحمد الشریف.

    این حدیث هم نمی تواند بیانگر نماز جامع و كامل رسول خدا باشد.

    ابن حبان با تفصیل بیشتر همین حدیث را نقل كرده و می نویسد:

    أَخْبَرَنَا مُحَمَّدُ بْنُ إِسْحَاقَ بْنِ إِبْرَاهِیمَ مَوْلَى ثَقِیفٍ قَالَ حَدَّثَنَا الْوَلِیدُ بْنُ شُجَاعٍ السَّكُونِیُّ قَالَ حَدَّثَنَا أَبِیُ قَالَ حَدَّثَنَا أبُو خَیْثَمَةَ قَالَ حَدَّثَنَا الْحَسَنُ بْنُ الْحُرِّ قَالَ حَدَّثَنِی عِیسَى بْنُ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ مَالِكٍ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ عَمْرِو بْنِ عَطَاءٍ أَحَدُ بَنِی مَالِكٍ عَنْ عَبَّاسِ بْنِ سَهْلِ بْنِ سَعْدٍ السَّاعِدِیِّ أَنَّهُ كَانَ فِی مَجْلِسٍ كَانَ فِیهِ أَبُوهُ وَكَانَ مِنْ أَصْحَابِ النَّبِیِّ صلى الله علیه وسلم وَفِی الْمَجْلِسِ أَبُو هُرَیْرَةَ وَأَبُو أُسَیْدٍ وَأَبُو حُمَیْدٍ السَّاعِدِیُّ مِنَ الأَنْصَارِ وَأَنَّهُمْ تَذَاكَرُوا الصَّلاةَ فَقَالَ أَبُو حُمَیْدٍ أَنَا أَعْلَمُكُمْ بِصَلاةِ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله علیه وسلم قَالُوا فَأَرِنَا قَالَ فَقَامَ یُصَلِّی وَهُمْ یَنْظُرُونَ فَبَدَأَ یُكَبِّرُ وَرَفَعَ یَدَیْهِ حِذَاءَ الْمَنْكِبَیْنِ ثُمَّ كَبَّرَ لِلرُّكُوعِ فَرَفَعَ یَدَیْهِ أَیْضًا ثُمَّ أَمْكَنَ یَدَیْهِ مِنْ رُكْبَتِهِ غَیْرَ مُقَنِّعٍ وَلا مُصَوِّبٍ ثُمَّ رَفَعَ رَأْسَهُ وَقَالَ سَمِعَ اللَّهُ لِمَنْ حَمِدَهُ اللَّهُمَّ رَبَّنَا لَكَ الْحَمْدُ ثُمَّ رَفَعَ یَدَیْهِ ثُمَّ قَالَ اللَّهُ أَكْبَرُ فَسَجَدَ فَانْتَصَبَ عَلَى كَفَّیْهِ وَرُكْبَتِهِ وَصُدُورِ قَدَمَیْهِ وَهُوَ سَاجِدٌ ثُمَّ كَبَّرَ فَجَلَسَ وَتَوَرَّكَ إِحْدَى رِجْلَیْهِ وَنَصَبَ قَدَمَهُ الأُخْرَى ثُمَّ كَبَّرَ فَسَجَدَ الأُخْرَى فَكَبَّرَ فَقَامَ وَلَمْ یَتَوَرَّكْ ثُمَّ عَادَ فَرَكَعَ الرَّكْعَةَ الأُخْرَى وَكَبَّرَ كَذَلِكَ ثُمَّ جَلَسَ بَعْدَ الرَّكْعَتَیْنِ حَتَّى إِذَا هُوَ أَرَادَ أَنْ یَنْهَضَ لِلْقِیَامِ كَبَّرَ ثُمَّ رَكَعَ الرَّكْعَتَیْنِ الأَخِیرَتَیْنِ فَلَمَّا سَلَّمَ سَلَّمَ عَنْ یَمِینِهِ سَلامٌ

    عَلَیْكُمْ وَرَحْمَةُ اللَّهِ وَسَلَّمَ عَنْ شِمَالِهِ سَلامٌ عَلَیْكُمْ وَرَحْمَةُ اللَّهِ قَالَ الْحَسَنُ بْنُ الْحُرِّ وَحَدَّثَنِی عِیسَى أَنَّ مِمَّا حَدَّثَهُ أَیْضًا فِی الْمَجْلِسِ فِی التَّشَهُّدِ أَنْ یَضَعَ یَدَهُ الْیُسْرَى عَلَى فَخِذِهِ الْیُسْرَى وَیَضَعَ یَدَهُ الْیُمْنَى عَلَى فَخِذِهِ الْیُمْنَى ثُمَّ یُشِیرُ فِی الدُّعَاءِ بِإِصْبَعٍ وَاحِدَةٍ

    سهل ساعدی در مجلسی كه اصحاب رسول خدا از جمله ابو هریره بودند گفت: من از شما با نماز رسول خدا بیشتر آشنا هستم، گفتند: نماز او را به ما نشان ده، ایستاد و تكبیر گفت سپس دستها را تا بالای شانه ها بلند كرد و تكبیر گفت و هنگام ركوع رفتن دستها را بلند كرد و در ركوع دستها را بر زانوهایش قرار داد سپس سر از ركوع بر داشت و گفت: سمع الله لمن حمده...دستها را بلند كرد و تكبیر گفت و به سجده رفت، سر از سجده بلند كرد و بر یكی از پاهایش تكیه زد و پای دیگرش را آزاد گذاشت و تكبیر گفت و به سجده رفت و تكبیر گفت و بلافاصله بلند شد و ركعت بعدی را ادامه داد و در هر ركتی مانند ركعت اول عمل كرد و در پایان اول به سمت راست سلام كرد سپس به سمت چپ، حسن بن حر می گوید: از عیسی بن عبد الله بن مالك شنیدم كه گفت: در همان مجلس گفته شده است كه در وقت تشهد خواندن با یكی از انگشتان دست اشاره نماید.

    از این نمونه روایات بسیار ذكر شده است اگر به متن روایات دقت شود بدرستی دیده میشود كه هیچ حرفی از تكتف در نماز پیامبر خدا نیست در حالیكه تكتف یك حالت غیر طبیعی برای انسانی است كه از جای خود بلند میشود و می ایستد و رها نمودن دستان حالت طبیعی انسان است شما میتوانید امتحان كنید حتی اگر صد نفر هم از جای خود بلند شوند بایستند حالت طبیعی و اولیه انها اینست كه دستان خود را در دو پهلو رها میكنند.

    پس اگر پیامبر مكرم اسلام صلی الله وعلیه و آله وسلم پس از بلند شدن و یا تكبیرة الاحرام دستان خود را میبستند باید راوی روایت، این قضیه را ذكر می نمود.

    4-      اگر بپذیرم كه فرضا پیامبر اكرم (ص) نماز با دست بسته خوانده است سوال میكنیم كه

    رسول خدا چگونه دستانش را بسته است ؛ دست چپ روی دست راست گذاشته است و یا دست راست روی دست چپ و آیا دست روی ناف گذاشته یا زیر ناف ؟ و یا دست روی سینه گذاشت است ؟

    5-      در روایت صحیح بخاری امده است كه عده ای مردم را دستور میدادند كه دست بسته نماز بخوانند ؛ صیغه جمع مجهول به كار رفته است در حالیكه اگر پیامبر (ص) دستور میداند باید مشخص میبود و بصورت صیغه مفرد معلوم ذكر شود(یامر الناس)

     بَاب وَضْعِ الْیُمْنَى على الْیُسْرَى.

    حدثنا عبد اللَّهِ بن مَسْلَمَةَ عن مَالِكٍ عن أبی حَازِمٍ عن سَهْلِ بن سَعْدٍ قال كان الناس یُؤْمَرُونَ أَنْ یَضَعَ الرَّجُلُ الْیَدَ الْیُمْنَى على ذِرَاعِهِ الْیُسْرَى فی الصَّلَاةِ قال أبو حَازِمٍ لَا أَعْلَمُهُ إلا یَنْمِی ذلك إلى النبی صلى الله علیه وسلم قال إِسْمَاعِیلُ ینمی ذلك ولم یَقُلْ یَنْمِی.

    سهل بن سعد می گوید: مردم وادار می شدند تا دست راست را بر ذراع دست چب قرار دهند، ابو حازم گفته است سهل این دستور را به پیامبر نسبت می داد ولی من نمی دانم..

    صحیح البخاری ج 1 ص 259 رقم 707، دار النشر : دار ابن كثیر , الیمامة - بیروت - 1407 - 1987 ، الطبعة : الثالثة ، تحقیق : د. مصطفى دیب البغا

    6-      ادله ای كه برای دست بسته خواندن نماز مطرح كرده اند بسیار واهی و سست میباشد كه به نمونه هایی از آنها اشاره میكنیم.

    الف : دست بستن مناسب تر با احترام است .

    پاسخ : در دین خدا ما مامور به تبعیت از دستورات خدا و پیامبر هستیم نه اینكه اعمال سلیقه كنیم. و در ضمن احترام در هر محیطی متفاوت است ؛ در محیط نظامی به صورت خبر دار ایستادن و سلامی زدن است.

    در در مجلس عروسی یك دست بر سینه ایستادن و تعظیم نمودن است و یا در بتكده هندو ها اگر ما باشیم و طریقه احترام انها میبینیم كه خضوع آنان در برابر بتان به این صورت كه كف دستان را به هم چسبانده و دو دست را مقابل صورت قرار میدهند خیلی زیبا است.

    ب : اگر دستان را ببندیم خون در سر انگشتا جمع نمیشود .

    خود قضاوت كنید كه آیا این دلیل میتواند قابل قبول باشد ؟؟؟ خون در رگ های انسان در حال حركت است و الا وقتی انسان میخوابد باید تمام خون بدن انسان در پشت انسان جمع بشود؟؟؟

    ج : دست بسته نماز خواند باعث حفظ نیت میشود.

    پاسخ : اولا چه ارتباطی بین نیت و دستان است ثانیا در حال ركوع و سجده و. بین این حركات كه دستان بسته نیست نیت انسان چه میشود؟

    خلاصه :

    1-                        مساله دست باز  ویا دست بسته نماز خواندن یك حكم فقهی است كه بین علماء اهل سنت نیز در آن اختلاف است.

    2-                        شیعیان براساس پیروی از اهل البیت علیهم السلام با دست باز نماز میخوانند.

    3-                        روایات توضیحیه ای كه درمنابع معتبر اهل سنت نقل شده است اشاره به تكتف ندارد.

    4-                        ارسال ید (دست باز ) حالت طبیعی انسان است و تكتف (دست بستن) یك حالت غیر طبیعی میباشد.

    5-                        ادله و مؤیدات دیگری كه برای تكتف نقل نموده اند سست و واهی میباشد.

    6-                        از روایت صحیح بخاری معلوم میشود كه دستور دهندگان به دست بستن در نماز عده ای غیر از پیامبر بوده اند .

    و من الله التوفیق
    محمد هادی عباسی
    3/3 /1389



  • نظرات() 
  • نوع مطلب :شبهات ،مناظرات ،



  • در این وبلاگ شما میتوانید به افتضاحات و جهالت کسانی پی ببرید که دست از عترت برداشتند ودنبال هوای نفس حرکت کردند و به خانه سست عنکبوت پناه بردند

    هادی عباسی


    آخرین پست ها


    آمار وبلاگ

    • کل بازدید :
    • بازدید امروز :
    • بازدید دیروز :
    • بازدید این ماه :
    • بازدید ماه قبل :
    • تعداد نویسندگان :
    • تعداد کل پست ها :
    • آخرین بازدید :
    • آخرین بروز رسانی :