ادامه بحث  كودتای سقیفه ،ادله اثبات كودتا

نمونه هایی از نا فرمانی و تخلف

3- كتمان مرگ پیامبر وتهدید مردم

پس از آنكه رسول خدا (ص) با خاطری آزرده ودلی پر خون و نگران از آینده  اسلام چشم از جهان مادی بست و ابر مصیبت بر مدینه سایه افكند؛ مسلمانان از دور و نزدیك برای وداع آخر با معشوق به مدینه آمده و  دیده از جمال محمد(ص) برای آخرین بار متبرك می نمودند؛‌ ابوبكر در مدینه حضور نداشت و به ‹ سنح[1]› نزد یكی از همسرانش رفته بود[2]، خبر وفات پیامبر به عمر رسید،  عمر به مسجد آمد ؛ نگاهی به جنازه پیامبر نمود و گفت: محمد نمرده است بلكه به معراج و ملاقات خدا رفته است چنانچه موسی چهل روز از میان قوم خویش رفت، سپس شروع كرد به تهدید كردن و گفت: «عده ای از منافقین[3] گمان میكنند كه رسول الله مرده است! هركس بگوید محمد مرده است اورا را خواهم كشت[4] »،‌ هر چه صحابه آیه قرآن برایش خواندند كه دلالت داشت كه پیامبر هم میمیرد توجهی نكرد، عده ای دنبال ابی بكر رفتند وقتی ابوبكر برگشت وآمد به جنازه رسول خدا نگاهی انداخت؛  گفت: او مرده است و آیه ‹ وَمَا مُحَمَّدٌ إِلَّا رَسُولٌ قَدْ خَلَتْ مِنْ قَبْلِهِ الرُّسُلُ أَفَإِنْ مَاتَ أَوْ قُتِلَ انْقَلَبْتُمْ عَلَى أَعْقَابِكُمْ وَمَنْ یَنْقَلِبْ عَلَى عَقِبَیْهِ فَلَنْ یَضُرَّ اللَّهَ شَیْئًا وَسَیَجْزِی اللَّهُ الشَّاكِرِینَ › ( آل عمران 144) كه تا لحظاتی قبل بقیه صحابه می خواندند، خواند، عمر گفت: آیا این از قرآن است؟ ابوبكر گفت: آری، عمر با تعجب و ناباوری پذیرفت و غش كرد[5] .

ابن ابی الحدید قصه ر ا چنین نقل میكند:

وروى جمیع أصحاب السیرة أن رسول الله صلى الله علیه وآله ، لما توفى كان أبو بكر فی منزله بالسنح ، فقام عمر بن الخطاب فقال : ما مات رسول الله صلى الله علیه ، ولا یموت حتى یظهر دینه على الدین كله ، ولیرجعن فلیقطعن أیدی رجال وأرجلهم ممن أرجف بموته ، لا أسمع رجلا یقول : مات رسول الله إلا ضربته بسیفی . فجاء أبو بكر وكشف عن وجه رسول الله صلى الله علیه وآله ، وقال : بأبی وأمی ! طبت حیا ومیتا والله لا یذیقك الله الموتتین أبدا ثم خرج والناس حول عمر ، وهو یقول لهم : إنه لم یمت ، ویحلف ، فقال له : أیها الحالف ، على رسلك ! ثم قال : من كان یعبد محمدا فإن محمدا قد مات ومن كان یعبد الله فإن الله حی لا یموت ، قال الله تعالى ( انك میت وانهم میتون ) ، وقال : ( أفإن مات أو قتل انقلبتم على أعقابكم ) قال عمر : فوالله ما ملك نفسی حیث سمعتها أن سقطت إلى الأرض ، علمت أن رسول الله صلى الله علیه قد مات .[6] .  

سؤال: چرا عمر آیه قرآن را از باقی صحابه نشنیده گرفت ؟

4- جلوگیری قریش از ماندگاری سخنان پیامبر

حاكم در المستدرك علی الصحیحین  نقل می كند كه قریش در زمان سلامتی  و حیات رسول خدا (ص) عبد الله بن عمرو بن عاص را از اینكه هر چیزی را كه از رسول خدا میشنود می نویسد شماتت میكردند و میگفتند : او انسانی است كه در حال رضا و غضب سخن میگوید تو نباید هر آنچه را كه از او میشنوی بنویسی![7] عبدالله میگوید كه من دیگرننوشتم و قضیه را به رسول خدا گفتم ؛ رسول خدا فرمود: بنویس به خدایی قسم كه جان من در دست اوست خارج نمیشود از ان مگر حق و اشاره نمودند به دهانشان.

( أخبرنا ) أبو عمرو عثمان بن أحمد بن السماك ببغداد ثنا عبد الرحمن بن محمد بن منصور الحارثی ثنا یحیى بن سعید ( وحدثنا ) أبو بكر بن إسحاق الفقیه واللفظ له ثنا أبو المثنى ثنا مسدد ثنا یحیى عن عبید الله بن الأخنس عن الولید ابن عبد الله عن یوسف بن ماهك عن عبد الله بن عمرو قال كنت اكتب كل شئ اسمعه من رسول الله صلى الله علیه وآله وسلم وأرید حفظه فنهتنی قریش  وقالوا تكتب كل شئ تسمعه من رسول الله صلى الله علیه وآله ورسول الله صلى الله علیه وآله بشر یتكلم فی الرضاء والغضب قال فأمسكت ذكرت ذلك لرسول الله صلى الله علیه وآله وسلم فقال اكتب فوالذی نفسی بیده ما خرج منه الا حق وأشار بیده إلى فیه[8]



[1] الزبیدی - تاج العروس - ج 4 - ص 96

والسنح : " ع قرب المدینة " المنورة ، على ساكنها أفضل الصلاة والسلام ، ویقال فیه بضمتین أیضا . وفیه منازل بنی الحارث ابن الخزرج من الأنصار ، " كان به مسكن " أمیر المؤمنین " أبی بكر " الصدیق " رضی الله تعالى عنه " ، لأنه كانت له زوجة من بنی الحارث بن الخزرج ، الذین كان السنح مسكنهم ، وهی حبر یبة أو ملیكة بنت خارجة ، وكان عندها یوم وفاة النبی صلى الله علیه وسلم ، كما فی حدیث الوفاة .

 سنح در عوالی مدینه قرار دارد كه نزدیك ترین عالیه با مدینه سه یا چهار مایل فاصله دارد( به نقل از كتاب‹ السقیفه شیخ محمد رضا مظفر صفحه 108)

[2] خلیفه ای  كه طبق ادعای شهرستانی و متكلمین اهل سنت به خاطر اشفاق بر پیامبر (ص) از جیش اسامه تخلف نمود در آخرین لحظات عمر نبی الله اشفاق را كنار گذاشته و به دیدار همسرش به منطقه سنح رفته بود ؟؟؟!!!

[3] عمر بن خطاب همه صحابه را منافق میداند!!

[4]  عبد بن حمید بن نصر الكسی منتخب مسند عبد بن حمید - - ص 142 – 143-

ابن الأثیر - أسد الغابة - ج 3 - ص 221فلما توفى قال وكانوا قوما أمیین لم یكن فیهم نبی قبله قال عمر لا یتكلم أحد بموته الا ضربته بسیفی هذا قال فقالوا له اذهب إلى صاحب رسول الله صلى الله علیه وسلم فادعه یعنى أبا بكر قال فذهبت فوجدته فی المسجد قال فأجهشت أبكى قال لعل نبی الله توفى قلت إن عمر قال لا یتكلم أحد بموته الا ضربته بسیفی هذا
 أبی الفداء - تاریخ أبی الفداء 1 / 164 ، وتاریخ ابن شحنة بهامش الكامل ص 112 وفی سیرة زینی دحلان 3 / 390 : من قال إن محمدا قد مات ضربته بسیفی وفی ص 387 منه : فسل عمر بن الخطاب ( رض ) سیفه وتوعد من یقول : مات رسول الله ، وفی ص 388منه : فأخذ بقائم سیفه وقال : لا أسمع أحدا یقول مات رسول الله إلا ضربته بسیفی هذا .

الشهرستانی الملل والنحل - - ج 1 - ص 23 إیجی -المواقف - ج 3 - ص 650  المتقی الهندی - كنز العمال - ج 5 - ص 634 – 635 –

 ابن الأثیر - أسد الغابة - ج 2 - ص 247 – 248 همان  - ج 3 - ص 221- المقریزی -  إمتاع الأسماع -ج 14 - ص 561

[5] البخاری - صحیح البخاری - ج 5 - ص 142 - 143

حدثنا یحیى بن بكیر حدثنا اللیث عن عقیل عن ابن شهاب قال أخبرنی أبو سلمة ان عائشة أخبرته ان أبا بكر رضی الله عنه اقبل على فرس من مسكنه بالسنح حتى نزل فدخل المسجد فلم یكلم الناس حتى دخل على عائشة فتیمم رسول الله صلى الله علیه وسلم وهو مغشى بثوب حبرة فكشف عن وجهه ثم أكب علیه فقبله وبكى ثم قال بأبی أنت وأمی والله لا یجمع الله علیك موتتین اما الموتة التی كتبت علیك

فقدمتها * قال الزهری وحدثنی أبو سلمة عن عبد الله بن عباس ان أبا بكر خرج وعمر بن الخطاب یكلم الناس فقال اجلس یا عمر فأبى عمر ان یجلس فأقبل الناس إلیه وتركوا عمر فقال أبو بكر اما بعد من كان منكم یعبد محمد صلى الله علیه وسلم فان محمدا قد مات ومن كان منكم یعبد الله فان الله حی لا یموت قال الله تعالى وما محمد الا رسول قد خلت من قبله الرسل إلى قوله الشاكرین وقال والله لكأن الناس لم یعلموا ان الله انزل هذه الآیة حتى تلاها أبو بكر فتلقاها الناس منه كلهم فما اسمع بشرا من الناس الا یتلوها فأخبرنی سعید بن المسیب  ان عمر قال والله ما هو الا ان سمعت أبا بكر تلاها فعقرت حتى ما تقلنی رجلای وحتى أهویت إلى الأرض حین سمعته تلاها ان النبی صلى الله علیه وسلم قد مات

[6] شرح نهج البلاغة - ابن أبی الحدید - ج 2 - ص 40 - 41

[7]جای این سوال است كه بپرسیم چرا قریش نسبت به كلمات پیامبر این گونه حساسیت به خرج میدادند ایا گفته های پیامبر خدا بی ارزشتربود از اشعاری كه در وصف  چشم و ابروی زنان مردم گفته میشد ؟! همین قریش ان اشعار را به دیوار كعبه آویزان می كردند ؛ حالا آنان را چه شده بود؟!

[8] النیسابوری –حاكم - المستدرك - ج 1 - ص 105 - 106